پاسخ به:بانک مقالات رشته تربیت بدنی

هدف از پژوهش حاضر، تعيين آستانه بي هوازي به وسيله كنترل تغييرات شاخص درصد SPO (درصد اشباع هموگلوبين از اكسيژن) و مقايسه سه روش متداول در برآورد آستانه بي هوازي به وسيله پارامترهاي گازي بود. 15 مرد فعال، داوطلبانه در اين تحقيق شركت كردند و در سه جلسه مجزا با حداقل فاصله زماني 48 ساعت سه آزمون فزاينده را انجام دادند. آستانه بي هوازي در آزمون تجزيه و تحليل گازهاي تنفسي با روش هاي درصد SPO، كنترل معادل تهويه اي اكسيژن، RER و V-Slope و در آزمون مرجع بر اساس تجمع لاكتات خون تعيين شد. در خلال انجام آزمون ها، گازهاي تنفسي به طور نفس به نفس، ضربان قلب هر پنج ثانيه يك بار به طور دستي، مقدار لاكتات خون هر سه دقيقه يك بار و درصد SPO هر ده ثانيه يك بار اندازه گيري شد. همبستگي بين متغيرهاي معادل با آستانه (ضربان قلب و سرعت دويدن) برآورد شده به وسيله روش هاي SP%، كنترل معادل تهويه اي اكسيژن، RER و V-Slope با آزمون مرجع به وسيله ضريب همبستگي پيرسون محاسبه و براي تعيين توانايي پيش بيني از آناليز رگرسيون استفاده شد. تعيين اختلاف بين متغيرها نيز به وسيله آزمون t زوجي انجام گرفت. همبستگي معني دار بين آستانه RER و آستانه لاکتات (P<0.01، R=0.784)، آستانه VE/VO و آستانه لاكتات (P<0.1، R=0.731)، آستانه V-slope و آستانه لاکتات (P<0.05 و R=0.59)، آستانه SPO% و آستانه لاكتات (P<0.5، R=61)، به دست آمد. بررسي ها نشان داد كه مي توان از تغييرات شاخص SPO% براي تعيين آستانه بي هوازي استفاده كرد. همچنين برآورد آستانه بي هوازي بر اساس نسبت تبادل تنفسي بيشترين همسبتگي با برآورد آستانه بر اساس لاكتات خون را دارد. در اين پژوهش بهترين روش در برآورد آستانه بي هوازي استفاده از پارامترهاي گازي است.