پاسخ به:بانک مقالات رشته تربیت بدنی

ضرورت دستيابي به شيوه اي که در کمترين زمان بيشترين انعطاف پذيري را در بافت ايجاد کند به طوري که بيشترين ماندگاري را داشته باشد از مهم ترين مسايل توانبخشي و ورزش است. هدف از تحقيق، بررسي ميزان ماندگاري انعطاف پذيري عضلات پشت راني همسترينگ (HMF) است.
ابتدا نمونه ها (45 نفر) به سه گروه مساوي تقسيم شدند. گروههاي 1 و 2 (تجربي) برنامه تمرين کششي ايستا (SS)  را به صورت ده تکرار 30 ثانيه اي با 60 ثانيه استراحت بين هر تکرار به دو صورت متوالي (شش روز در هفته) و متناوب (سه روز در هفته) در هر دو اندام تحتاني انجام دادند. HMF هر دو اندام با استفاده از چهار روش SRT, HJA, AKE, SLR قبل و بعد از اجراي برنامه تمريني و بعد از سه هفته بي تمريني اندازه گيري شد. به رغم وجود تفاوت جزئي در ماندگاري HMF گروههاي تجربي، در مقايسه افزايش ميزان HMF اندام غالب و اندام ديگر، ماندگاري HMF در هر يک از اندام ها تفاوت معني داري ديده نشد. از آنجا که عضله در مقابل تمرين کششي، افزايش طولي در حد ظرفيت طويل شدنش پيدا مي کند افزايش زمان بي تمريني بدون توجه به شيوه افزايش طول عضله، تاثيري يکسان بر ماندگاري HMF مي گذارد.

 نسخه قابل چاپ