پاسخ به:بانک مقالات رشته تربیت بدنی

هدف از اين پژوهش، بررسي شيوع، نوع و علل احتمالي صدمات ورزشي واليباليست هاي مرد ليگ برتر باشگاه هاي ايران است.
در اين پژوهش از شيوه مطالعه گذشته نگر استفاده شد. جامعه آماري پژوهش را کليه واليباليست هاي ليگ برتر باشگاه هاي ايران در سال 1384 با سابقه ورزشي دست کم 3 سال تشکيل مي دادند. اطلاعات پژوهش حاضر از طريق پرسشنامه ترکيبي محقق ساخته به دست آمده است.
در حين تمرين و مسابقه، اندام تحتاني به ترتيب با 44 و 46.8 درصد آسيب پذيرترين اندام گزارش شدند. در تمرين، آسيب هاي مفصلي با 49.1 درصد و در مسابقه، آسيب هاي عضلاني با 43.5 درصد، شايع ترين نوع آسيب ها گزارش شدند. در حين تمرين و مسابقه، پيچ خوردگي به ترتيب با 46.8 و 38.6 درصد شايع ترين آسيب مفصلي و گرفتگي عضلاني در حين تمرين و مسابقه به ترتيب با 42 و 37.3 درصد شايع ترين آسيب عضلاني گزارش شدند. انگشتان دست در تمرين و مسابقه آسيب پذيرترين عضو اندام فوقاني و مچ پا در تمرين و مسابقه آسيب پذيرترين عضو اندام تحتاني و کمر در تمرين و مسابقه آسيب پذيرترين عضو تنه و سر و گردن گزارش شدند. پيچ خوردگي در حين تمرين و مسابقه شايع ترين نوع آسيب در کل آسيب هاي بدن بود. آسيب پذيرترين عضو بدن در حين تمرين انگشتان دست با 15.58 درصد و در حين مسابقات، مچ پا با 17.49 درصد بود.
يافته هاي اين پژوهش نشان داد که انگشتان دست، کمر و مچ پا بيش از ساير اندام ها در حين مسابقه و تمرين آسيب پذيرترند، از اين رو پيشنهاد مي شود بازيکنان و مربيان در نحوه انجام فنون و همچنين نحوه گرم کردن قبل از فعاليت به اين اندام ها توجه بيشتري داشته باشند.

 نسخه قابل چاپ