پاسخ به:بانک مقالات رشته تربیت بدنی

هدف اين پژوهش بررسي تاثير تمرين هاي هوازي در آب بر نشانه هاي فيزيولوژيکي و جسماني افسردگي است. بدين منظور دانشجويان مرد تمرين نکرده (48 نفر با ميانگين سني 23.2±2.7 سال) که به افسردگي ملايم مبتلا بودند، با نمره 14-19 در BDI-II به طور تصادفي به دو گروه مساوي تجربي و کنترل تقسيم شدند. قبل و بعد از 12 هفته تمرين هوازي در آب تغييرات HPA با استفاده از آزمون فرونشاني دگزامتازون اندازه گيري شد. ساير نشانه هاي فيزيولوژيکي و جسماني افسردگي شامل کيفيت خواب، ميل جنسي، اشتها، احساس خستگي، ميل به فعاليت بدني و کار، احساس سلامت با آزمون بک اندازه گيري شد. همچنين وزن کل، وزن بدون چربي و ضربان قلب، در زمان استراحت اندازه گيري شد.
بر اساس يافته هاي اين پژوهش، پاسخ کورتيزول پلاسما به دگزامتازون و اشتها، تغيير مثبت ولي غير معناداري نشان داد. نتيجه اينکه، ساير نشانه ها و نمره تمرين هاي هوازي در آب بر عملکرد HPA تاثير ندارد، ولي روي ساير نشانه هاي فيزيولوژيکي و جسماني افسردگي ملايم اثر مثبتي دارند. بنابراين، تمرين هاي هوازي در آب احتمالا در کاهش يا بهبود افسردگي ملايم و پيشگيري از تشديد نشانه هاي فيزيولوژيکي و جسماني افسردگي مفيد است.

 نسخه قابل چاپ