پاسخ به:بانک مقالات رشته تربیت بدنی

هدف از اين تحقيق، بررسي شدت شيوع، نوع و سازوکار آسيب هاي حرفه اي و آماتور است. نمونه هاي تحقيق شامل 32 نفر از جودوکاران حرفه اي دعوت شده به اردوي تيم ملي بزرگسالان و جوانان که به صورت هدفدار انتخاب شدند و 34 نفر از جودوکاران آماتور که به صورت خوشه اي تصادفي از استان تهران برگزيده شدند، بود. ابزار تحقيق، پرسشنامه محقق ساخته اي بود که در زمينه اندازه گيري شدت شيوع، نوع و سازوکار آسيب ورزشکاران رشته جودو تدوين شده بود. به منظور تجزيه و تحليل داده ها از روش هاي آمار توصيفي و استنباطي خي دو استفاده شد.
نتايج تحقيق حاضر نشان داد که از مجموع 545 مورد آسيب ثبت شده در طول يک سال، شمار آسيب هاي رخ داده در جودوکاران حرفه اي (981.2 در هر 100 ورزشکار) به طور معناداري بيشتر از جودوکاران آماتور (679.4 در هر 100 ورزشکار) بود P<0.05) و x=12.6). در دو گروه جودوکاران حرفه اي (57.3 درصد) و آماتور (54.1 درصد)، آسيب هاي رخ داده در زمان تمرين، به طور معنادار بيشتر از ديگر زمان ها بود P<0.05) و x=63.8 و x=135). همچنين در جودوکاران حرفه اي آسيب هاي خفيف (37.8 درصد) بيشتر بود P>0.05) و x=3.06)، در حالي که در جودوکاران آماتور آسيب هاي شديد (45.4 درصد) به طور معناداري بيشتر بود P<0.05) و x=22.7). در هر دو گروه جودوکاران حرفه اي (44.5 درصد) و آماتور (45 درصد)، ناحيه پايين تنه به طور معناداري بيشتر دچار آسيب شده بود (P<0.05). در رفتگي در هر دو گروه جودوکاران حرفه اي (25.4 درصد) و آماتور (21.1 درصد)، بيشترين نوع آسيب ديدگي بود P<0.05) و x=54.7 و x=38.3). شمار آسيب ديدگي ها در سمت برتر جودوکاران آماتور (78.3 درصد) بيشتر از جودوکاران حرفه اي (56 درصد) بود P>0.05) و x=0.07).
نتايج همچنين نشان داد که خستگي، در هر دو گروه حرفه اي (31.3 درصد) و آماتور (38.4 درصد) مهم ترين سازوکار آسيب ديدگي بوده است P<0.05) و x=15.2 و x=10.2).
در کل آسيب ديدگي در جودوکاران حرفه اي آماتور در حد زيادي بوده و خستگي مهم ترين سازوکار آسيب ديدگي معرفي شد.

 نسخه قابل چاپ