پژوهش در علوم ورزشي پاييز 1386; 5(16):80-91.
 
 
علوي سيدهادي,علوي سيدحسين,مسلمي سيدسيف اله,تيموريان روح اله,نيك نژاد محمدرضا
 
 
 

اين پژوهش با هدف بررسي تاثير فعاليت بدني بر تغيير مصرف دارو در آموزگاران مضطرب در نيمه دوم سال 1384 در شهرستان محمودآباد انجام شد و به نظر مي رسد، اولين پژوهش از اين نوع در ايران است. براي اين کار 64 آموزگار مضطرب که همزمان داروهاي ضد اضطراب مصرف مي کردند و اضطراب آنها با آزمايش DSM-IV مورد تاييد قرار گرفته بود، داوطلب شدند. پس از ثبت مشخصات، آزمودني ها به دو گروه فعاليت هاي بدني انفرادي (با توجه به امکانات تنيس روي ميز) و گروهي (با توجه به امکانات: فوتسال و واليبال) تقسيم شدند. فعاليت هاي بدني به صورت انفرادي و گروهي هفته اي دو روز، راس ساعت معين، زير نظر مربي با برنامه ريزي مشخص انجام مي شد. در پايان ماه هاي اول، دوم، سوم و چهارم آزمون DSM-IV انجام شد.
نتايج نشان داد که در پي فعاليت بدني گروهي، مهم ترين نشانه هاي اضطراب (خستگي و بي قراري) از ماه دوم تا پايان ماه هاي سوم و چهارم نسبت به پيش آزمون کاهش يافت و اين تغيير معني دار بود (p<0.05). همچنين مصرف داروهاي ضد اضطراب در فعاليت بدني گروهي در ماه هاي دوم و سوم کاهش نداشت. ولي در پايان ماده دوم به طور معني داري کاهش يافت (p<0.05). نشانه هاي بيماري افراد مضطرب در گروه فعاليت هاي بدني انفرادي در ماه هاي دوم و سوم کاهش داشت، ولي اين نشانه ها فقط در پايان ماه چهارم به طور معني داري کاهش نشان داد (P<0.05). اما مصرف داروهاي ضداضطراب در گروه فعاليت هاي بدني انفرادي در مقايسه با پيش آزمون کاهش داشت، ولي اين کاهش معني دار نبود (p<0.05).
 
كليد واژه: آزمون هاي اضطراب، آموزگار، داروهاي ضد اضطراب، فعاليت بدني
 
 

 نسخه قابل چاپ