المپيک پاييز و زمستان 1381; 10(4-3 (پياپي 22)):85-94.
 
 
رضوي سيدمحمدحسين*
 
* دانشگاه مازندران،گروه تربيت بدني
 
 

هدف اين پژوهش، بررسي تاثير فشارهاي بدني-رواني ناشي از کار بوده است و بدين منظور تعداد 386 نفر از کارمندان ادارات مختلف شهر تهران به روش تصادفي طبقه اي انتخاب و وضعيت بدني و رواني آنها در قالب دو گروه زنان شاغل ورزشکار و غير ورزشکار که بر اساس نمرات آزمون هاي بدني و رواني تقسيم شده بود، مورد بررسي قرار گرفت. روش پژوهش از نوع علي مقايسه اي و آزمودني ها پس از پر کردن پرسشنامه هاي رواني، مورد ارزيابي جسماني قرار گرفتند. در اين قسمت وضعيت ستون فقرات در پشت صفحه شطرنجي، زانوها روي کالتورماتور، وضعيت پشت راني و کمري توسط آزمون هاي انعطاف پذيري اندازه گيري شده اند.
بر اساس نتايج تحقيق، متغيرهاي شغلي تاثير معني داري بر ايجاد فشارهاي بدني ندارند (01/0>p)، اما عوامل شغلي مانند نوع شغل و سمت شغلي تاثير معني داري بر فشارهاي رواني داشته اند (02/0>p). در اين پژوهش، افراد ورزشکار نسبت به افراد غير ورزشکار کمتر در معرض فشارهاي شغلي قرار داشته و به طور معني داري از فشارهاي رواني کمتري بر خوردار بوده اند (P<0.019).
 
كليد واژه: تربيت بدني، فشارهاي جسماني، فشارهاي رواني، فشارهاي شغلي و عوامل شغلي
 
 

 نسخه قابل چاپ