پاسخ به:بانک مقالات رشته تربیت بدنی

هدف از اين تحقيق، تعيين تاثير تمرين تناوبي شديد بر) VOmax حداکثر اکسيژن مصرفي) vVOmax (حداقل سرعت در T(VOmax مدت زمان فعاليت با شدت (vVOmax  و زمان اجراي دوي 3000 متر دوندگان تمرن کرده بود. متغيرها نيز سه روز جداگانه، قبل و پس از اعمال متغيير مستقل روي 16 آزمودني اندازه گيري شدند. مقادير VOmax و vVOmax با گاز آناليزر تعيين شدند. آزمودنيها بر اساس زمان اجراي دوي 3000 متر به صورت تصادفي جفت شدند و در دو گروه کنترل (سن 1.55 ±20.5 سال) و تجربي (سن 1.85±19.2 سال) قرار گرفتند. آزمودنيها هر دو گروه به مدت 10 هفته هر هفته دو جلسه در تمرينها شرکت کردند. تمرينهاي تناوبي گروه تجربي در هر جلسه عبارت بود از: پنج تا هشت تکرار با شدتD vVOmax  و مدت 60 - 50 T درصد و زمان بازگشت به حالت اوليه 1:2. گروه کنترل به تمرينهاي متداول تدامي با شدت 75 درصدvVOmax ، VOmax ، T و مدت 55 تا 65 دقيقه در هر جلسه ادامه دادند. از روش آماري t استودنت همبسته براي مقايسه ميانگينهاي پيش آزمون – پس آزمون در هر گروه و از GLM اندازه گيريهاي مکرر به منظور مقايسه تفاوت ميانگينها بين دو گروه استفاده شد. پس از دوره تمريني، بهبود معناداري در مقادير  8.4) VOmaxدرصد)،vVOmax  (شش درصد)، ،(35.4درصد) Tو زمان اجراي دوي 3000 متر (هفت درصد) گروه تجربي مشاهده شد .(P<0.05) در گروه کنترل، تغيير معناداري در هيچ کدام از متغييرها مشاهده نشد. پيشرفت تمام متغييرها در گروه تجربي در مقايسه با گروه کنترل معنادار بود(P<0.05) . نتايج تحقيق حاضر نشان دادند که به کارگيري تمرينهاي تناوبي شديد با تاکيد بر vVO max ،T  توانست، زمان اجراي دوي 3000 متر دوندگان تمرين کرده را بهبود بخشد.