پاسخ به:بانک مقالات رشته تربیت بدنی

هدف از اين پژوهش عبارت است از بررسي اثر تمرين استقامتي پيوسته بر ميزان IL-4، IFN-g، و نسبت CD/CD در موش هاي مبتلا به تومور سرطان سينه. بدين منظور 80 سر موش بالب سي ماده (4 تا 5 هفته با ميانگين وزني 17.67±1.54 گرم) خريداري و به شکل تصادفي در چهار گروه 20 تايي ورزش – تومور - ورزش، ورزش – تومور - استراحت، استراحت – تومور - ورزش، استراحت – تومور - استراحت تقسيم شدند. تمرين استقامتي قبل از ايجاد تومور به شکل پيوسته و با شدت سبک تا متوسط به مدت هشت هفته روي دستگاه نوارگردان موش اجرا شد. اين تمرينات در دو هفته اول با شدت 50 درصد VOmax و به مدت 20 دقيقه شروع شد و در نهايت در هفته هشتم به 75 درصد VOmax و مدت زمان 60 دقيقه در هر جلسه تمريني رسيد. تمرين استقامتي بعد از ايجاد تومور نيز به شکل پيوسته و با شدت سبک (50 درصد VOmax) به مدت 20 دقيقه تا چهار هفته روي دستگاه نوارگردان موش اجرا شد. بعد از اتمام تمرينات و جداسازي طحال موش، تست الايزا براي سنجش ميزان IL-4 و IFN-g سرم و تست فلوسايتومتري براي سنجش نسبت CD/CD انجام شد. نتايج آماري نشان داد ميزان توليد IL-4 به شکل معناداري در گونه هاي توموري به دنبال انجام ورزش استقامتي پيوسته کاهش يافت (p<0.05). با اين حال ميزان تغييرات IFN-g و نسبت CD/CDبه دنبال انجام ورزش استقامتي به لحاظ آماري معنادار نبود (p<0.05). طبق يافته هاي پژوهش حاضر در گونه هاي توموري، اجراي ورزش استقامتي پيوسته در کاهش عوامل التهابي توده سرطاني موثر است ولي به تنهايي قادر نيست اعمال افکتوري لنفوسيت هاي T را بهبود بخشد.

 نسخه قابل چاپ