پاسخ به:مقالات روانشناسی

مقدمه: بيش فعالي / نقص توجه(ADHD) ، اختلال مزمن و آسيب زايي است كه از كودكي تا بزرگسالي ادامه مي يابد. اين پژوهش به منظور مقايسه كاركردهاي خانوادگي مادران داراي فرزندان سالم و ADHD و بررسي تاثير آموزش حل مساله بر كاركردهاي خانوادگي مادران داراي كودكان ADHD انجام گرفت.
روش: پژوهش حاضر از نوع شبه آزمايشي با گروه كنترل است. نمونه آماري، 8 مادر ADHD و 12 مادر سالم با استفاده از نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند و پس از همتاسازي به لحاظ سن و جنس در دو گروه قرار گرفتند. قبل و بعد از آموزش حل مساله به روش بدل و لانكس، آزمودني ها پرسش نامه كاركرد خانوادگي را تكميل نمودند. براي تحليل داده ها از برنامه هاي آماري SPSS 15 و براي تحليل فرضيه ها از آزمون T مستقل استفاده شد.
يافته ها: كاركردهاي خانوادگي مادران با فرزندان سالم در مقايسه با مادران داراي كودكان ADHD مختل بود (P<0.05). به علاوه، آموزش حل مساله به مادران ADHD كاركرد خانوادگي آنها را بهبود بخشيد؛ به خصوص اين آموزش قدرت حل مساله، نقش هاي والدي، كنترل رفتار و كاركرد كلي آنها را افزايش داد (P<0.05)، اما تغيير معني داري در پاسخ دهي عاطفي، ارتباط و حمايت عاطفي به وجود نياورد (P>0.05) كه بيانگر حساسيت و اثرات عوامل متعدد بر كاركردهاي خانواده است.
نتيجه گيري: كاركرد خانوادگي مادران داراي كودكان ADHD به مراتب ضعيف تر از مادران داراي فرزند سالم است و آموزش مهارت هاي حل مساله، كاركرد خانوادگي مادران ADHD به خصوص قدرت حل مساله، نقش والدي، كنترل رفتار و عملكرد كلي آنها را بهبود مي بخشد.

 نسخه قابل چاپ