مجله علوم رفتاري زمستان 1389; 4(4 (مسلسل 14)):299-304.
 
 
خمامي ساناز*,رستمي رضا,كاظمي رضا,رحيمي نژاد عباس
 
* گروه روانشناسي، دانشکده روانشناسي و علوم تربيتي، دانشگاه تهران، تهران، ايران
 
 

مقدمه: هدف مطالعه حاضر بررسي اثربخشي rTMS بر عملکرد اجتماعي افراد مبتلا به اختلال افسردگي عمده مقاوم به درمان دارويي بود.
روش: در يک طرح شبه آزمايشي از نوع سري هاي زماني تک گروهي، دوازده بيمار مبتلا به افسردگي اساسي تحت سي جلسه rTMS برروي قشر پشتي جانبي پيش پيشاني نيمکره چپ قرار گرفتند. هريک از بيماران با مقياس خودارزيابي خودانطباقي (SASS) قبل، بعد و يک ماه و نيم پس از درمان ارزيابي شدند.
يافته ها: طبق يافته ها پيشرفت بيماران در مقياس SASS پس از درمان و يک ماه و نيم بعد معنادار بود.
نتيجه گيري: rTMS به عنوانِ يک درمان ضدافسردگي جديد، بر عملکرد اجتماعي تاثير دارد و احتمالا اين تاثيرات را مي توان با مدار هيپوتالاموس- هيپوفيز- آدرنال (HPA) مرتبط دانست.
 
كليد واژه: عملكرد اجتماعي، تحريك مكرر مغناطيسي ترانس كرانيال (rTMS)، قشر پشتي جانبي پيش پيشاني
 
 

 نسخه قابل چاپ