مجله روانشناسي زمستان 1380; 5(4 (پیاپی 20)):316-330.
 
 
معظمي گودرزي بهمن,اژه اي جواد,رسول زاده طباطبايي سيدكاظم
 
 
 

در اين پژوهش تاثير آموزش تنش زدايي تدريجي و مهارتهاي مقابله اي (حل مساله) بر کاهش ميزان تنيدگي و شيوه هاي مواجهه دختران فراري مورد بررسي قرار گرفت. بدين منظور از ميان دختران فراري 12 تا 21 ساله مستقر در مراکز نگهداري سازمان بهزيستي در شهر تهران 15 نفر به عنوان گروه آزمايش و از ميان دختران فراري 12 تا 21 ساله مستقر در مراکز نگهداري سازمان بهزيستي شهر مشهد 15 نفر همتا شده با گروه آزمايش به عنوان گروه گواه انتخاب شدند. دو کاربندي آموزش تنش زدايي تدريجي و آموزش مهارت مقابله اي (حل مساله) هر کدام به مدت 12 جلسه، هر جلسه يک ساعت براي گروه آزمايش مورد استفاده قرار گرفت. براي ارزيابي و سنجش ميزان تنيدگي آزمودني ها از مقياس رويدادهاي زندگي ويژه نوجوانان و براي ارزيابي و سنجش شيوه مقابله اي از پرسشنامه شيوه مقابله اي به روش پيش آزمون و پس آزمون براي هر دو گروه استفاده شد. نتايج بررسي نشان مي دهد که نمرات پس آزمون گروه آزمايش در هر دو آزمون بطور معني داري با نمرات پس آزمون گروه گواه متفاوت است و به عبارت ديگر آموزش تنش زدايي تدريجي موجب کاهش ميزان تنيدگي گروه آزمايش گرديده و افرادي که با شيوه مقابله اي مساله محور با موقعيتهاي تنيدگي زا مواجه مي شوند، علايم آشفتگي کمتري از خود نشان دادند. در نتيجه فرضيه هاي تحقيق تاييد شد.
 
كليد واژه: تنش زدايي تدريجي، مهارتهاي مقابله اي، حل مساله، دختران فراري، نوجوانان فراري
 
 

 نسخه قابل چاپ