مجله روانشناسي بهار 1384; 9(1 (پياپي 33)):34-50.
 
 
گودرزي محمدعلي,شيرازي مليحه
 
 
 هدف مطالعه حاضر بررسي رابطه بين تحريک جويي و رفتار رانندگي پرخطر بود. گروه نمونه متشکل از 120 مرد (ميانگين سني=30.9) بود که به طور داوطلبانه در اين پژوهش شرکت کردند. به منظور اندازه گيري ميزان تحريک جويي داوطلبين از "مقياس تحريک جويي زاکرمن" و به منظور سنجش رفتار رانندگي آنها از "پرسشنامه عادات رانندگي منچستر" استفاده شد. نتايج نشان داد که نمره کلي تحريک جويي و سه خرده مقياس هاي آن (تجربه جويي، هيجان طلبي و تنوع طلبي) با رفتارهاي رانندگي پرخطر (لغزش ها، خطاها و تخلفات رانندگي) همبستگي مثبت و معني دار دارد. همچنين، افراد داراي تحريک جويي کم، نسبت به افراد داراي تحريک جويي زياد، سرعت رانندگي خود را در يک شرايط ايده آل بيشتر تخمين زدند. با وجود اين، ميزان تصادفات افراد داراي تحريک جويي زياد نسبت به افراد داراي تحريک جويي کم تفاوت معني داري با يکديگر نداشت، ولي افرادي که تصادفات بيشتري داشتند نسبت به آنها که تصادفي نداشتند از لحاظ رفتارهاي نادرست رانندگي، نمره بالاتري را کسب کردند و بيشتر توسط پليس متوقف و جريمه شده بودند يا گواهينامه شان توقيف شده بود. نتايج اين تحقيق نشان مي دهد که به وسيله سازه تحريک جويي مي توان رفتارهاي رانندگي پرخطر وسرعت زياد را پيش بيني کرد. بنابراين، به نظر مي رسد يکي از اهداف پليس در جهت کاهش رفتارهاي رانندگي پرخطر، بايد شناخت افراد تحريک جو و نحوه برخورد با آنها باشد.
 
كليد واژه: تحريك جويي، رفتار رانندگي، تصادف رانندگي
 
 

 نسخه قابل چاپ