روانشناسي و علوم تربيتي بهار و تابستان 1379; 30(1):1-21.
 
 
لطيفيان مرتضي,بشاش لعيا
 
 
 هدف از پژوهش حاضر بررسي قدرت تشخيص نمود ادراکي از واقعيت ادراکي در کودکان پيش دبستاني است. گروه نمونه مشتمل بر شصت کودک با فاصله سني 3.5-4.5 سال بود که از کودکستان هاي منطقه دو آموزش و پرورش شهر شيراز به طور تصادفي انتخاب شدند. تاثير آموزش بر قدرت تشخيص نمود از واقعيت و عوامل جمعيت شناختي بررسي و کنترل شد. به منظور کنترل تأثير آموزش، گروه نمونه به طور تصادفي به دو گروه 30 نفري گواه و آزمايش تقسيم بندي شدند و آموزش به شکل انفرادي براي گروه آزمايش صورت گرفت. نتايج اوليه نشان داد که عامل آموزش و نيز عوامل جمعيت شناختي بر نحوه ادراک کودک تاثيري ندارند. لذا تحليل داده ها روي کل نمونه 60 نفري صورت گرفت. نتايج در کل، حاکي از آن بود که هر اندازه امکان مقايسه خاصه هاي نمودي با خاصه هاي واقعي ممکن باشد، خطاي نمود ادراکي کاهش مي يابد. مطابق اين الگو، خاصه هاي ذهني بيشترين خطاي نمود ادراکي را از خود نشان دادند، سپس خاصه هاي عيني (مثل اندازه شيي) که کودک معيار مقايسه اي حقيقي براي آن در مقابل خود ندارد و در انتها، کمترين خطاي نمود ادراکي مربوط است به خاصه هاي عيني اي که کودک مي تواند آن را با شيي حقيقي مقايسه کند. همچنين نتايج نشان داد که برخلاف نتايج پاره اي از پژوهش ها، هويت ادراکي نيز دچار خطاي نمود ادراکي مي شود. پژوهش پس از بررسي الگوهاي ادراکي به طرح سوالاتي نيز در اين زمينه پرداخته است.
 
كليد واژه: 
 
 

 نسخه قابل چاپ