روانشناسي و علوم تربيتي پاييز و زمستان 1380; 31(2):123-138.
 
 
باقري خسرو,ايرواني شهين
 
 
 معلم فردي آموزش ديده است كه براي راهنمايي و جهت دهي تجارب آموزشي دانش آموزان رسماً مأمور گرديده است. وي آخرين حلقه در فرآيند عملي سازي نظريه هاي تربيتي و واسطة نظام آموزش و پرورش و دانش آموزان است.
كار معلم داراي ويژگي هاي نظام مندي و ماهيتي كل گرايانه، پيچيدگي، عدم تعيين، كثرت عمل، محدوديت زماني، دخالت اخلاق و تعاملات اخلاقي، و نياز به عقلانيت است. برخي نظير آيزنر تدريس را هنر و برخي نظير ديويد كار آن را با داوري هاي اخلاقي كه تدريس را به عقل عملي ملحق مي سازد عجين مي دانند. با اين وصف، اكثر صاحب نظران عمل معلم را نيازمند نظريه مي شناسند و اين نياز را در جهات متفاوتي بيان مي كنند.
اما آنچه باعث مي شود كه آموخته هاي معلمان مطابق اظهاراتشان در ميدان عمل چندان كارآ نباشد عبارتند از: 1) معلمان عموماً نگرش واقع بينانه اي نسبت به نظريه ها ندارند؛ 2) معلمان نسبت به نظريه ها تعلق خاطر نمي يابند؛ 3) معلمان با موقعيت هايي كه نظريه ها بايد مورد استفاده قرار گيرند آشنايي كافي ندارند. براي رفع اشكالاتي از اين دست است كه موضوع تربيت معلم نيازمند توجهي عميق و همه جانبه است.
 
كليد واژه: 
 
 

 نسخه قابل چاپ