دانش و پژوهش در روان شناسي كاربردي پاييز 1385; 8(29):69-80.
 
 
آقايي اصغر,رفيعيان اصفهاني مرضيه,نيك يار حميدرضا,مهدي زادگان ايران
 
 
 

اين پژوهش يك مطالعه شبه تجربي است كه به منظور مقايسه اثربخشي سه روش درمان دارويي، شناختي و رفتاري در كاهش افسردگي نوجوانان انجام گرفته است. جامعه پژوهش در اين تحقيق نوجوانان 13 تا 24 ساله افسرده اي بودند كه به دو مركز مشاوره در شهر اصفهان مراجعه كردند. نمونه اي به حجم 60 نفر از جامعه پژوهش انتخاب (نمونه در دسترس ) و به طور تصادفي در چهار گروه دارودرماني، شناخت درماني، رفتاردرماني و گواه قرار گرفتند. به علت ريزش، حجم نمونه 50 نفر شد. ابزار گردآوري داده ها در اين پژوهش ارزيابي روانپزشكي، پرسشنامه افسردگي بك و پرسشنامه جمعيت شناختي بود. پرسشنامه افسردگي بك در همه آزمودني ها به عنوان پيش آزمون پس آزمون اجرا گرديد. گروه دارودرماني، داروهاي ضدافسردگي SSRI (فلئوكزتين، فلووكسامين و سرترالين) يا تركيب هاي دارويي مانند افزايش ليتيم با دوز موثر دريافت كردند و دو گروه شناخت درماني و رفتار درماني در 7 جلسه ساختار يافته 5/1 ساعته در هر هفته شركت كردند، ولي گروه گواه هيچ درماني را دريافت نكردند. براي تحليل توصيفي داده ها از رتبه هاي درصدي، ميانگين، انحراف معيار و جدولهاي توزيع فراواني و در سطح آمار استنباطي از تحليل كواريانس و آزمون LSD براي مقايسه هاي زوجي گروهها استفاده گرديد.
نتايج نشان داد كه بين ميانگين نمرات پس آزمون افسردگي چهار گروه دارودرماني، شناخت درماني، رفتاردرماني و گواه تفاوت معناداري وجود دارد. بين ميانگين نمرات پس آزمون افسردگي هر يك از گروهها با گروه گواه تفاوت معناداري وجود داشت. ميزان تاثير دارودرماني 17 درصد، شناخت درماني 52 درصد و رفتاردرماني 13 درصد بود و در نهايت يافته هاي پژوهش بيانگر تاثير دارودرماني، شناخت درماني و رفتاردرماني در كاهش افسردگي نوجوانان بوده است.
 
كليد واژه: دارودرماني، شناخت درماني، رفتاردرماني، افسردگي نوجوانان
 
 

 نسخه قابل چاپ