زنده ياد سلمان هراتي
آن سوي قلمرو چشمهامان
درختاني ايستاده اند
هزار بار
سبزتر از اين جنگل كال
بعد از اين جا
اقيانوسي است
آبي تر از زلال
يله در بي كرانگي
چونان ابديتي بي ارتحال
اي مادران شهيد!
سوگوار كه ايد؟
دلتنگي تان مباد
آنان درختانند
بارانند
آنان
نيلوفراني اند
از حمايت دستان خدا برخوردار
آبي اند،
آسماني اند
نه تو و نه من نمي دانيم
فراتر از دانايي اند
روشنايي اند
اين صنوبران
اگرچه با تبر نفرت افتادند
شبانه شبنم اند
صبحگاهان آفتاب
چشمهاشان فانوسي است
در شب توفان
كه گره گرد باد را مي گشايد
و لبخندشان اقيانوسي است
كه تشنگان را
بر مي انگيزاند
بيرون اين معين محدود
رودي از ستاره جاري است
رودي از شهيد
با سكوت هم صدا شو
تا بشنوي
پشت آسمان چه مي گذرد
ما زمستانيم
بي طراوت حتي برگ
آنان
در هميشه اي از بهار ايستاده اند
بي مرگ