مطالعات عرفاني پاييز و زمستان 1388; -(10):87-118.
 
 
بهره ور مجيد*
 
* دانشگاه ياسوج
 
 

بررسي تجربه هاي روحاني مولانا جلال الدين بلخي (604 - 672 ه‍.ق) در زندگي و آثارش نشان ميدهد که او همواره به دنبال نيازهاي نو، پويا و کمال طلبانه است. اين رويکرد، نگرشي مثبت و غايي نسبت به انسان دارد که روان شناسان انسان گرا در نظريه هاي خود، در اين باره سخن گفته اند.
در اين مقاله، نگاهي روان شناختي به زندگي پر حادثه و سراسر نياز مولوي افکنده مي شود و با انطباق محتواي آثار و زندگي نامه وي در نظريه سلسله مراتب نيازهاي آبراهام اچ. مزلو، بر نقاط عطف حيات معنوي و هنري او تاکيد مي گردد، و در نهايت، زندگي و افکار او به عنوان الگويي شرقي - اسلامي براي نظريه مزلو، و به ويژه براي تجربه هاي اوج و رسيدن به مرحله خودشکوفايي معرفي مي شود، که با نمونه ها و مصداق هايي از شعر و زندگي مولانا مستند شده است.
 
كليد واژه: زندگي نامه مولانا، روان شناسي انسان گرا، مزلو، سلسله مراتب نيازها
 
 

 نسخه قابل چاپ