متن پژوهي ادبي (زبان و ادب پارسي) تابستان 1389; 14(44):129-159.
 
 
حيدري احمدعلي*
 
* گروه فلسفه، دانشگاه علامه طباطبايي، تهران
 
 

مقاله درصدد است چگونگي بهره مندي مرحوم سيد احمد فرديد را از آرا حافظ و هيدگر نشان دهد. فرديد که در مقاله از او با عنوان «حکيم انسي» نام برده شده است با تکيه بر هستي شناسي ويژه حافظ که در ژرفاي روحيه ايراني جاي دارد به هيدگر، متفکري وجودي و اگزيستنسيال، رجوع مي کند و با استفاده از قوت انديشه و تحليل هاي عميق وي از جريان انديشه در مغرب زمين مي کوشد ميان غناي معنايي تفکر حافظ و تاملات دامن گستر هيدگر تلفيقي پديد آورد که به سبب آن مردم سرزمين ما بتوانند به نحو شايسته اي يکي از امکان هاي تحقق مناسبات فرهنگي خود را با دوره جديد تعريف کنند.
مقاله نشان مي دهد که فرديد چگونه با قرائت آثار عمده اي از هيدگر مانند «هستي و زمان» يا «متافيزيک چيست؟» آن ها را به زبان و ادبيات حافظ ترجمه و تفسير مي کند تا ديدگاه ها و منظرهاي تازه اي گشوده شود
.

 
كليد واژه: حافظ، فرديد، هيدگر، دازاين، عالم داري، گذر از سوژه و ابژه
 
 

 نسخه قابل چاپ