پژوهشنامه فلسفه دين (نامه حكمت) بهار و تابستان 1384; 3(5):5-8.
 
 
علي زاده بيوك*
 
 
 

فلسفه منطق و فلسفه دين دو حوزه با نشاط فلسفي در روزگار ماست. انبوهي از متفکران و فيلسوفان در اين دو حوزه به فلسفه ورزي و نظرپردازي مشغول اند. اشتراک اين دو حوزه آن است که هر کدام شاخه اي از فلسفه محسوب مي شوند و از اين رو، روش عمومي فلسفه، يعني روش عقلي و استدلالي و همين طور غايت کلي فلسفه، يعني تحري حقيقت (سير آزاد عقلاني، براي رسيدن به حقيقت)، در آنها لحاظ و مراعات شده است.
اما اختلاف آنها در اين است که متعلق فلسفه منطق (philosophy of logic)، علم منطق است و مسايل آن عمدتا مباحث مربوط به مباني منطق، همچون صدق منطقي (logical truh)، اعتبار (validity) استنتاجها و دستگاه هاي منطقي، سازگاري، تماميت و امثال آنها در خصوص منطق استنتاج، و اموري از قبيل نظام جنسي و فصلي، ذاتي و عرضي و به طور کلي اوصاف اشيا، نسب و ويژگي هاي آنها در خصوص منطق تعريف است، حال آنکه متعلق فلسفه دين، اموري همچون خود دين، مسايل و گزاره هاي ديني، پيش فرضها و لوازم گزاره هاي ديني است.
 
كليد واژه: 
 
 

 نسخه قابل چاپ