پژوهشنامه فلسفه دين (نامه حكمت) بهار و تابستان 1386; 5(1 (پياپي 9)):137-149.
 
 
علم الهدي سيدعلي*
 
* دانشگاه امام صادق (ع)
 
 

ابن رشد انتقاداتي را بر ابن سينا در مساله اثبات واجب الوجود و تقسيم وجوب به وجوب بالذات و بالغير و علم باري تعالي و عدم جسمانيت وي و معجزه انبيا مطرح مي كند. عمده نقد وي در دو مساله خلاصه مي شود: يکي آنکه سخنان شيخ از ابداعات وي است و ريشه در آثار ارسطو ندارد و دوم اينکه شيخ دچار تهافت گويي و تناقض بوده است. البته از آنجا که مباحث الهيات بالمعني الاخص سابقه اي تحت همين مفهوم در آثار ارسطو نداشته و اصولا اين مباحث بيشتر مبتني بر خلاقيت و ابتکار فيلسوفان مسلمان است، لذا مجالي است که در آن تمايزها و تفاوت هاي ديدگاه هاي فلسفي حکيمان مسلمان با انديشه ارسطويي مشخص مي شود و بررسي انتقادات ابن رشد بر ابن سينا در اين حوزه براي مشخص كردن تمايزات مذکور جايگاه ويژه اي دارد.

 
كليد واژه: ابن رشد، ابن سينا، واجب الوجود، علم الهي، معجزه، وجوب بالذات، وجوب بالغير
 
 

 نسخه قابل چاپ