پژوهش هاي فلسفي - كلامي  پاييز 1387; 10(1 (37)):219-240.
 
 
يعقوبي ابراهيم*
 
* دانشگاه آزاد اسلامي
 
 

يکي از مباحث مهم فلسفي و کلامي بحث سعادت و شقاوت است. لذا شايسته است دانسته شود که سعادت چيست. لذت، حکمت، خير و علم است يا چيزي کاملتر و دربردانده همه اينها. سعادت غايت مطلق و مطلوب نهايي انسان است. سعادت همان چيزي است که انسانها دانسته، يا ندانسته در پي آن هستند. و بينش ها و گرايشهاي اصيل انساني آن را تاييد مي کند.
سعادت چيزي است که با هدف خلقت و کمال نهايي انسان هماهنگي دارد.
بنابراين سعادتمند کسي است که در مسير الي اله و کمال مطلق گام بر مي دارد.
در اين مقاله نخست به معناي لغوي و مفهوم اصطلاحي سعادت و شقاوت پرداخته شده و سپس ديدگاه صدرالمتالهين در حکمت متعاليه و علامه طباطبايي در الميزان بيان شده است و در ضمن به سوالاتي از اين دست که آيا سعادت از امور حقيقي و مطلق است يا اعتباري و نسبي؟ سعادت امري ذاتي است يا اکتسابي؟ امري دنيايي است يا آخرتي و يا دنيايي - آخرتي؟ آرماني يا دست يافتني و... پاسخ داده شده است.

 
كليد واژه: سعادت، شقاوت، کمال حقيقي و اعتباري، سعادت جسماني و روحاني
 
 

 نسخه قابل چاپ