ای که با زلف و رخ یار گذاری شب و روز

فرصتت باد که خوش صبحی وشامی داری

 

 

يکي طشت خاکسترش بي‌خبر                فرو ريختند از سرايي به سر


همي گفت شوليده دستار و موي             کف دست شکرانه مالان به روي

 

که اي نفس من در خور آتشم                  به خاکستري روي درهم کشم؟