میان گریه می خندم که چون شمع اندر این مجلس           زبان اتشینم هست لیکن در نمی گیــــــــــــــــــــرد

چه خوش صید دلم کردی بنازم چشم مـــــــستت را           که کس مرغان وحشی را از این خوشتر نمی گیرد