بنده را چد حد که به ارباب عتاب کند

یا که در ره بندگی شتاب کند

گر از ارباب نیشتری خورد به جان

ان به که غم خود در پرده حجاب کند

نزدیکی با ان یار  اسان بود  اسان

شرط انست به قصد قربت صواب  کند 

دل اگر  منزلگه یار نباشد 

رواست  گر بر  اتش  کباب  کند 

شیدا را نیست ان حد که پند گوید

فقط گنه  خود را نهان درعهد شباب  کند