از عشق جانان سرخوشیم بگذار تا خواری کشیم 

تا می نمی خواهیم ما عشاق را ننگی بس است 

ما در درون دل خوشیم گو در برون تنگی کشیم 

وسعت جه باشد سینه را جا کلبه ی تنگی بس است

فیض کاشانی