تا خنده ی شیرین، نرُباید دلت از دست             از تلخیِ جان کندنِ فرهاد بکن یاد
 
سنگی چو به بالِ تو زند دستِ حوادث            ای مرغِ اسیر از دل صیّاد بکن یاد
 
     رهی معیری