آه از كمى توشه و طول سفر

 

 ضرار كه از دلباختگان اميرالمؤمنين عليه‏السلام بود مى‏گويد :
به خدا قسم كه اميرالمؤمنين را ديدم كه در محراب ايستاده ، نزد پروردگار خود تضرع و استغاثه مى‏كرد ، مانند كسى كه او را مار گزيده باشد و مى‏گريست ، مانند كسى كه مصيبت عظيمى به او رسيده باشد و گويا در گوش من است كه مكرر مى‏فرمود :
آه ، آه ، از كمى توشه و طول سفر و وحشت و تنهايى ؛ آه ، آه از عظمت شدت اهوالى كه ناچار بايد وارد آن ها شد