امام علی (ع) : سرانجام ابوبکر حکومت را به راهی در آورد و به هنگام مرگش آن را به دست ( عمر ) سپرد که مجموعه ای از خشونت سخت گیری اشتباه کاری و پوزش طلبی بود شگفتا ابوبکر که در حیات خود از مردم می خواست که عذرش را بپذیرند چگونه در هنگام مرگ خلافت را به عقد فردی لجوج و عنود در آورد به خدا سوگند مردم در حکومت ( عمر ) در ناراحتی و رنج بسیار سختی گرفتار آمده بودند و دچار دورئی ها و اعتراض ها شدند و من در این مدت طولانی محنت زا و عذاب آور چاره ای جز شکیبایی نداشتم تا آنکه روزگار عمر هم سپری شد.    نهج البلاغه خطبه (( شقشقیه ))

امام علی (ع) : عمر به هنگام مرگش خلافت را در گروهی شش نفره قرار داد که پنداشت من هم سنگ آنان می باشم!! پناه بر خدا این این شورا ! در کدام زمان در برابر شخص اولشان در مورد حقانیت خلافت مورد تردید بودم تا که امروز با اعضای شورا برابر شوم ؟ که هم اکنون مرا همانند آنها پندارند ؟ و در صف آنها قرار دهند ؟ ناچار باز هم کوتاه آمدم و با آنان هماهنگ گردیدم یکی از آنها ( سعد بن ابی وقاص پدر عمر سعد که قاتل امام حسین (ع) است ) به خاطر کینه ای که از من داشت روی برتافت و دیگری (( عبدالرحمن بن عوف شوهر خواهر عثمان )) دامادش را بر من برتری داد و آن دو نفر دیگر (( طلحه و زبیر )) که زشت است آوردن نامشان.     نهج البلاغه خطبه (( شقشقیه ))