پاسخ به:معرفی کشور فیلیپین

فیلیپین که بعد از پایان جنگ جهانی دوم از سوی کارشناسان به عنوان موتور محرکه اقتصاد شرق آسیا ارزیابی می شد ، هیچگاه به جایگاه واقعی خود در اقتصاد آسیا نرسید البته از زمان روی کار آمدن دولت خانم آرویو هرساله بطور متوسط رشد اقتصادی تا 5 درصد را تجربه کرده است . برنامه منظم اقتصادی دولت فیلیپین برای عبور از بحران مالی جهانی شامل تدابیری نظیر ایجاد درآمدهای جدید ، کاهش هزینه های جاری ، کاهش کسری بودجه و توازن میان نسبت بدهی ها می شود .

موفقیت های دولت در بخش مالی در سالهای اخیر منجر به جذب سرمایه گذاران خارجی شده است ، اما با وجودی که چشم انداز عمومی اقتصاد کلان این کشور به طور چشمگیری در چهارسال گذشته بهبود یافته ، اقتصاد فیلیپین هنوز با چالش های متعددی در دراز مدت روبروست . فیلیپین باید برنامه اصلاحات خود را به منظور سازگاری با رقبای منطقه ای همراه با بهبود فرصت های اشتغال ، کاهش فقر و حفظ قدرت پول ملی اجرا کند . اقتصاد این کشور دراوج قدرت خود ظرف سه دهه اخیر ، در سال 2007 رشد 7 درصدی در تولید ناخالص داخلی را تجربه کرد ، اما کاهش شتاب رشد اقتصاد آن به 8/3 درصد در سال 2008 تحت تاثیر بحران مالی جهانی بسیاری از برنامه های توسعه فیلیپین را ناکام گذاشت .

ارزش واقعی تولید ناخالص داخلی فیلیپین در پایان سال 2008 به 167 میلیارد دلار رسید و برآوردها نشان می دهد که سال 2009 نیز میزان تولید ناخالص داخلی این کشور اندکی بیشتر از سال پیش از آن خواهد بود . در آمد سرانه ملی فیلیپین حدود 3500 دلار است . ضمن آنکه بخش کشاورزی 7/14 درصد ، بخش صنعت 6/31 درصد و بخش خدمات 7/53 درصد از تولید ناخالص داخلی این کشور را شامل می شود .

فیلیپین 37 میلیون نفر نیروی کار دارد که 35 درصد از آنها در بخش کشاورزی ، 15 درصد در بخش صنعت و 50 درصد در بخش خدمات شاغلند . نرخ بیکاری این کشور سال گذشته از 4/7 درصد گذشت .

برنج تقریبا عمده ترین محصول تولیدی بخش کشاورزی فیلیپین است . الوار و چوب نیز از دیگر محصولات این بخش هستند که برداشت بی رویه آنها باعث بوجود آمدن مشکلاتی در بخش جنگلداری شده است. نیشکر ، نارگیل ، ذرت ، موز ، کاساوا ، آناناس و انبه نیز جزو دیگر محصولات کشاورزی فیلیپین هستند .