ماه مبارك رمضان در يمن

کشور ما به کشور گنبدها مشهور است. شما در هر نقطه از کشور، شهرها و روستاها تعداد فراوانی مسجد می بینید. یعنی کشور را مسلمان می بینید.

تمام اعضای یك خانواده و فامیلها اگر در شهرها یا کشورهای دیگر کار می‌کنند همه قبل از ماه مبارک رمضان به محل اصلی زندگی خود پیش بزرگ فامیل برمی‌گردند و همه دور هم جمع می شوند. دید و بازدید فامیل‌ شادی و شور و نشاط فراوان میان آنها از اینکه بعد از یک سال یکدیگر را می‌بینند. در این ایام دیگر کسی در پایتخت دیده نمی‌شود و آنجا بسیار خلوت می‌شود. مردم یمن قبل از ماه رمضان در جلوی مساجد جمع می‌شوندو هم‌همه خاص برپا می‌کنند. این كار برای فهمیدن آغاز ماه رمضان است. بعد خادم مسجد که مسؤول اعلام حلول ماه رمضان است در زمان معین از پشت بلندگو حلول ماه را تبریک می‌گوید و شادی فراوان در میان مردم برپا می‌شود و مردم آمدن ماه را به یکدیگر خوش آمد می‌گویند و جلوه با شکوهی در این لحظه برپا می باشد.   

 5/1 ساعت قبل از نماز صبح همه از خواب بیدار می شوند، حتی کوچکترها و غذای گرم آماده می‌کنند‌ پس از صرف سحري به نماز می‌روند و بعد از نماز هم به خانه می‌آیند و می‌خوابند.

معمولاً در این ماه کسی سرکار نمی‌رود، بچه ها هم به مدرسه نمی‌روند.

 کل شبکه ها مخصوص رمضان است. بهترین سریالها و برنا مه های تفریحی را برای رمضان نگه می دارند. و با هم رقابت می کنند. مردم روز استراحت و شب به ديدن اين برنامه‌ها مي‌پردازند.

طلبه‌ها و بعضي مردم علاقه‌مند هم به مسجد مي‌روند و از جلسات ختم قرآن و آموزش قرآن استفاده مي‌كنند.

آنها نماز مغرب را خوانده و 5/1 ساعت بعد از آن دوباره اذان مي‌گويند و نماز عشا را مي‌خوانند. مردم در ماه رمضان قبل از افطار هر كسي با غذا به مسجد مي‌رود. نمازگزاران همگي در حيات تميز پشت مسجد مشغول خوردن افطاري مي‌شوند و بعد از 10 دقيقه نماز مغرب مي‌خوانند و به منزل مي‌روند. بعد از منزل رفتن، سفره شام آماده و با هم شام مي‌خورند و بعد مجددا ًبراي نماز عشا به مسجد مي‌روند و هر كه بخواهد در مسجد مي‌ماند تا صبح.

معمولاً در یمن در طول سال زحمت می‌کشند و در ماه مبارک رمضان محصول کار خود را به طور کامل خرج می‌کنند. ماه رمضان براي آنها ماه تفريح، خوردن و استراحت كردن مي‌باشد.

در يمن فقط عيد غدير جشن مي‌گيرند، از ساير مراسمات فقط علما و فرهنگيان زيدي اطلاع دارند. مردم هيچ عملي در رابطه با هل بيت و مراسم و اعياد خاص ندارند، چون نمي‌دانند كه چرا بايد انجام شود.

در شبهاي احيا هيچ خبري نيست، چون از اهل بيت – عليهم السلام - چيزي ندارند.

زيدي‌ها اعتقاد دارند كه در 10 روز آخر روزهاي فرد، ‌يك شب، شب قدر است و آن روز نماز و دعا بيشتر مي‌خوانند. يك اعتقاد خرافي هم دارند كه مي‌گويند نوري بزرگ مي‌آيد و هر كه ببيند و دعا كند حاجت روا مي‌شود.

غذاها در رمضان بيشتر مي‌شود و زياد چرب و چيلي مي‌شود. يك دوغ خاصي كه به روش خاصي هم درست مي‌شود،‌ يك شربت خاص قرمز رنگ هم تهيه مي‌شود. يك غذا هم مثل ژله است و مردم آنقدر به خود مي‌رسند كه احساس روزه‌داري ندارند.

فطريه را فردا صبح در راه رفتن به نماز هر كسي به دلخواه خود به كسي مي‌بخشد و نماز عيد را در صحرايي بزرگ برگزار مي‌كنند.

فقط مردها و بچه‌ها مي‌توانند در نماز عيد فطر شركت كنند و ‌زنها حق آمدن به مسجد و نماز عيد را ندارند اين از نكات منفي زيدي‌هاست كه فرهنگ شده است.

دعاي هميشگي من اين است و دلم مي‌خواهد كه در ظهور امام زمان تعجيل شود، البته همه بايد به دنبال امام زمان باشيم. شيعيان بايد يقين داشته باشند كه بايد عوض بشوند تا حضرت ظهور كند و الا با نشستن كاري درست نمي‌شود. ان الله لايغير ما بقوم حتي يغيروا ما بانفسهم.

علت پادشاهي حضرت سليمان و حكومت بني اسرائيل بر كل دنيا به خاطر حركت يك گروه كوچك كه دنبال حركت الهي رفتند و به اين هدف رسيدند. اين درسها را ما شيعيان بايد ياد بگيريم و عبرت آموز باشيم و به هر روش و كاري به سمت ظهور حضرت حركت كنيم. اميد به روزي كه وعدۀ الهي محقق شود و در ركاب امام زمان به شهادت برسيم.