پاسخ به:بیرونزدگی رحم
پنج شنبه 10 آذر 1390 10:13 PMعواقب مورد انتظار
همیشه درمان شدید لازم نیست زیرا بیرونزدگی خطری برای سلامت به شمار نمیرود.
ورزش میتواند غالباً کارکرد عضلات را بهبود بخشد. اگر بیرونزدگی شدید باشد، میتواند با جراحی معالجه شود.
زخم شدن گردن رحم
افزایش خطر عفونت یا آسیب به اعضای لگن
انسداد مجرای ادرار
آزمونهای تشخیصی میتوانند شامل پاپاسمیر، آزمایش ادرار، سونوگرافی یا سیتیاسکن لگن، بیوپسی آندومترو پیلوگرافی داخل وریدی (که روشی جهت بررسی کلیهها و مجاری ادراری با تزریق ماده حاجب در جریان خون است) باشند. بیشتر آزمونها باید برای رد کردن سایر اختلالات انجام پذیرند.
برنامه درمانی به شدت بیرونزدگی، سن، فعالیت جنسی، اختلالات لگنی همراه و تمایل برای بارداری در آینده بستگی دارد.
علایم خفیف معمولاً با برنامه ورزشی، هورموندرمانی و شیاف مهبل در صورت لزوم درمان میشوند. سایر موارد ممکن است به جراحی نیاز داشته باشند.
مراقبت از خود (تمرینات ورزشی)، آزمون شناخت، کنترل و تکامل عضلات لگن، اینها مواردی هستند که از آنها برای متوقف کردن ادرار کردن در وسط آن استفاده میکنید.
ممکن است شیاف مهبل (دستگاه حلقهای کوچکی که برای کمک به نگه داشتن رحم در یک موقعیت طبیعی در مهبل گذاشته میشود) تجویز گردد.
جراحی برای برداشتن رحم (گاهی)
درمان با استروژن میتواند جریان خون بافتهای مهبل و قدرت بافتهای حمایتکننده را افزایش دهد.
محدودیتی وجود ندارد. اگر جراحی لازم باشد، فعالیتهای طبیعی خود را به تدریج از سر گیرید.
اگر چاق هستید، وزن خود را کم کنید.
برای پیشگیری از یبوست، از یک رژیم غذایی پرفیبر استفاده کنید.
اگر خود یا عضوی از خانوادهتان علایم بیرونزدگی رحم را داشته باشید.
اگر علیرغم درمان یا ورزش علایم ظرف 3 ماه بهبود نیابند یا علایم غیرقابل تحمل شوند و شما مایل باشند جراحی را مدنظر قرار دهید.
اگر در صورت گذاشتن شیاف مهبل، موارد زیر رخ دهند: خونریزی غیرطبیعی مهبل، ناراحتی یا اشکال در ادرار کردن