افسردگی‌ خفیف‌ (دیس‌تایمی‌) عبارت‌ است‌ از افسردگی‌ مزمن‌ همراه‌ با علایمی‌ که‌ خفیف‌تر اما درازمدت‌تر از علایم‌ دوره‌های‌ شدید افسردگی‌ هستند. شروع‌ افسردگی‌ خفیف‌ معمولاً بی‌ سروصدا است‌ و بسیاری‌ از افراد متوجه‌ تغییر در زندگی‌ خود نمی‌شوند. علایم‌ ممکن‌ است‌ در دوران‌ کودکی‌ یا نوجوانی‌ آغاز شوند و تا ماه ها و شاید سال ها ادامه داشته باشد.

 

 

 

افسردگی‌ خفیف‌ این‌ طور تعریف‌ می‌شود: وجود چندین‌ مورد از علایم‌ زیر در اغلب‌ ساعات‌ روز و در اغلب‌ روزها به‌ مدت‌ دو سال‌ یا بیشتر (یک‌ سال‌ در کودکان‌ یا نوجوانان‌) به‌ طوری‌ که‌ فرد هیچگاه‌ بیش‌ از دو ماه‌ رها از این‌ علایم‌ نبوده‌ باشد:

 

نداشتن‌ اشتها یا برعکس‌ پرخوری‌

 

مشکلات‌ خواب‌ (خواب‌ زیاد یا کم‌)

 

فقدان‌ انرژی‌؛ احساس‌ خستگی‌ در تمام‌ اوقات‌

 

مشغولیت‌ ذهنی‌ زیاد درباره‌ احتمال‌ شکست‌ در کارها و بی‌کفایتی‌، و نیز داشتن‌ افکار منفی‌ (ناامیدی‌)

 

احساس‌ تأسف‌ برای‌ خود؛ منفی‌ بافی‌

 

نداشتن‌ بازده‌ کاری‌ مناسب‌ در خانه‌ و محل‌ کار

 

مشکل‌ در تمرکز و تصمیم‌گیری‌

 

نداشتن‌ علاقه‌ یا لذت‌ نبردن‌ از فعالیت‌های‌ لذت‌بخش‌ یا فعالیت‌های‌ اجتماعی‌

 

تحریک‌ پذیری‌

 

گریه‌ کردن‌ بدون‌ دلیل‌

 

زیاد ایراد گرفتن‌ یا شکایت‌ کردن‌

 

شکاک‌ بودن‌

 

 

 

احتمالاً در اثر ترکیب‌ عوامل‌ ژنتیکی‌، نحوه‌ بزرگ‌ شدن‌ و تربیت‌، و نیز عوامل‌ روانی‌ (مثل‌ از دست‌ دادن‌ شغل‌ یا طلاق‌) به‌ وجود می‌آید.

 

 

 

سابقه‌ خانوادگی‌ افسردگی‌

 

 

 

راه‌ مشخصی‌ برای‌ پیشگیری‌ از آن‌ وجود ندارد. بهتر است‌ تغییرات‌ عمده‌ احتمالی‌ در زندگی‌ خود را پیش‌بینی‌ کنید و برای‌ آنها آمادگی‌ داشته‌ باشید.