آیت الله ربانی شیرازی به هنگام گرفتاری در زندان های رژیم ستم شاهی از جمله کسانی بود که حضورش مایه آرامش و تقویت روحیه مبارزان می شد. اغلب خاطرات مبارزان مسلمان با خاطره ای از مرحوم ربانی شیرازی همراه است. خانم مرضیه دباغ به یاد می آورد وقتی را که دختر ۱۴ ساله اش «رضوانه» را در مقابل چشمانش زیر ضربات جان فرسای کابل قرار داده بودند:
«ساعت هفت صبح آمدند پیکر بی جانش (رضوانه) را داخل پتو گذاشتند و بردند. تصور اینکه رضوانه جان از کالبد تهی کرده و مرده باشد، منفجرم می کرد. چنان که اگر کوه در برابرم بود متلاشی می شد . به هر چیز چنگ می زدم و سهمگین به در می کوفتم و فریاد می زدم: «مرا هم ببرید! می خواهم پیش بچه ام بروم! او را چه کردید؟ قاتل ها، جنایتکارها! و…» در همین حین صوت زیبای تلاوت قرآن میخکوبم کرد: «استعینوا باالصبر والصلوه و انها لکبیره الاعلی الخاشعین» آب سردی بر این تنور گر گرفته ام ریخته شد. صوت قرآن چنان زیبا خوانده شد که گویی خود خدا سخن می گفت و خطابم قرار می داد و مرا به صبر و نماز فرامی خواند. بر زمین نشستم و تازه به خود آمدم و دریافتم که دیشب تاکنون چه اتفاقی روی داده است. صدا، صدای آیت الله ربانی شیرازی بود خیلی سوزناک دلداری ام می داد. او نیز همان دیشب چون من تا صبح نخوابیده بود و تا سپیده صبح نماز و قرآن می خواند، ولی صدایش در میان آن همه فریاد و جیغ گم می شد و من تا این لحظه نمی شنیدم. مرحوم ربانی شیرازی سلولش فاصله ای با سلول من نداشت و آنچه را که من دیده بودم او نیز دیده بود. وجود این ربانی در آن برهوت و کویر لم یزرع آب حیاتی بر ریشه های خشکیده ام بود…»(۱۰)


آیت الله ربانی شیرازی به محض دریافت خبر شهادت آیت الله حاج آقامصطفی خمینی در پاییز ۱۳۵۶ به قم رفت. او در تماس و گفت وگو با علما و مراجع و مدرسین حوزه علمیه قم سبب شد تا به پاس مقام آل شهید و به منظور همدردی با امام راحل درس ها را تعطیل کنند و به سوگ بنشینند و سپس تلگراف تسلیتی را با عنوان «علما و مدرسین حوزه علمیه قم» به محضر امام راحل ارسال داشت. انجام چنین اقداماتی در آن خفقان مرگبار کار هر کسی نبود. فقط او بود که با شجاعت و بصیرتی که داشت اساتید و مراجع تقلید حوزه علمیه را به اقدام بموقع واداشت و اجازه نداد که زمان بگذرد. چه بسا اگر این اقدام بهنگام او نبود معلوم نبود که سرنوشت چگونه می شد و مسیر تاریخ به کجا می رفت. این کاری نبود که از چشم ساواک و عوامل رژیم شاه مخفی باشد. به همین سبب ساواک بار دیگر او را دستگیر و به سه سال اقامت اجباری در شهرستان کاشمر محکوم کرد. تبعیدی که با اوج گیری انقلاب اسلامی دیری نپایید.
در نیمه دوم سال ۷۵ آیت الله ربانی شیرازی با ارسال پیامی به جیمی کارتر رئیس جمهور آمریکا تاکید کرد: «ایران با هر کشوری که استقلال سیاسی و اقتصادی آن را رعایت نکند سرستیز و دشمنی خواهد داشت.» او در تنظیم و اجرای برنامه های بازگشت امام راحل نقش ویژه ای داشت و هنگامی که امام راحل در مدرسه علوی مستقر شد در کنار امام قرار داشت و گوش به فرمان ولایت و آماده انجام ماموریت های محول شده از سوی امام راحل بود.


به گواهی خاطرات شخصیت های انقلاب اسلامی، ربانی شیرازی از نادر یاران امام بود که با تصمیم شورای انقلاب در انتخاب مهدی بازرگان به ریاست دولت موقت مخالفت داشت و گفته بود: «به نظر من این انتخاب درستی نیست و این ها آدم های مطمئنی نیستند و شما این ها را نشناخته اید.»(۱۱) ربانی شیرازی در ابتدای تاسیس جمهوری اسلامی علاوه بر ماموریت های مختلفی که از سوی امام به کردستان، آذربایجان و دیگر مناطق بحران زده داشت، در جریان تصویب قانون اساسی در مجلس خبرگان از جمله چشم های تیزبین در حفاظت از اسلامیت نظام خصوصا در جریان تصویب اصل ولایت فقیه بود.