رگها مانند لوله‌هاي پلاستيكي هستند كه خون را به همه جاي بدن مي‌رسانند. شريان‌ها كه خون را از قلب به تمام نقاط بدن مي‌برند مجبورند كه فشار زيادي را در هنگام تلمبه زدن قلب متحمل شوند. اگر به مدت چند سال، فشارخون از حد طبيعي‌اش بيشتر باشد و فشارخون هم در اين مدت درمان نشود، رگها صدمه خواهند ديد. ديواره رگ‌ها به تدريج سفت و ضخيم شده و باعث ميشود كه مجراي آنها باريكتر شوند از حالت انعطاف‌پذيري و ارتجاعي رگ‌ها هم كاسته ميشود. اين وضعيت را اصطلاحاً تصلب شرائين يا آرتريواسكلروز مي‌نامند. اگر يك شريان خيلي باريك و تنگ شود، خون نمي‌تواند به خوبي از آن عبور نمايد و در نتيجه آن قسمتي از بدن كه اين شريان مسئول خونرساني به آن است خون كافي بدست نخواهد آورد و در نتيجه دچار كمبود اكسيژن خواهد شد. وقتي يك شريان باريك مي‌گردد، احتمال ايجاد لخته‌هاي خون (ترومبوز) در آن زياد ميشود كه ممكن است باعث شود كه رگ به طور كامل بسته شده و در نتيجه آن قسمت از بدن كه اين رگ به آنجا خونرساني مي‌كرد از بين برود و به اين وضعيت آنفاركتوس گفته ميشود. آنفارکتوس نه فقط در قلب و مغز، بلکه در هر نقطه از بدن که دچار کمبود اکسیژن شود اتفاق می‌افتد.