سال 510 هجرى در شهر آمُد قدم به عرصه گيتى نهاد.شهر آمُد شهرى زيبا و آباد بوده است. اين شهر منطقه اى از دياربكر، ودر حوالى رود دجله و فرات و سرزمينى سرسبز و خرم بوده است.

 

 

عبد الواحد بن محمد تميمى آمُدى از علماى بزرگوار شيعه و از محدثين والا مقام بوده كه از احترام و اعتبار خاصى در نزد علماى شيعه برخوردار است.وى داراى اطلاعات گسترده از علوم و منابع مختلف بوده وتسلط فراوانى بر علوم اسلامى داشته است.

 

 

از جمله شاگردان وى عالم و محدث بزرگوار عالم تشيع، ابن شهر آشوب، مى باشد.او اجازه نقل روايت از عبد الواحد بن محمد آمُدى گرفته، و يكى از اجازه هاى خود را اجازه نقل روايات كتاب غرر الحكم ذكر كرده است.

 

 

كتاب هاى به جاى مانده از هر كس بهترين دليل بر ميزان اطلاعات او از علوم و منابع مختلف است.از شيخ عبد الواحد آمُدى نيز دو كتاب به يادگار مانده كه عبارتند از:
1 - غُرر الحِكَم و دُرر الكَلِم اين كتاب شريف كه كلمات قصار و حكمت هاى امير مؤمنان على عليه السلام در آن گرد آمده، مشهورترين كتاب اوست كه چندين بار چاپ شده و بارها براى آن ترجمه و شرح نوشته شده است و يا خلاصه شده و منتخب آن به چاپ رسيده است.اين كتاب در بين شيعيان و در ميان كتاب هايى كه درباره كلمات امير مؤمنان على عليه السلام نوشته شده، مقام پس از نهج البلاغه را حائز گرديده است.همچنين كتاب غرر الحكم يكى از مصادر و منابع علامه مجلسى در بحار الانوار مى باشد.
2 - الحِكم و الأحكام من كلام سيد الأنام برخى نام اين كتاب را جواهر الكلام في شرح الحكم و الأحكام نيز گفته اند.

 

 

سرانجام پس از عمرى خدمت به علوم و معارف اسلامى، عبد الواحد بن محمد تميمى آمُدى در سال 550 هجرى چشم از اين دنيا فرو بست.