تغذیه ماهیان آکواریوم

)غذاهای زنده:

اکثراً ملاحظه میشود که در اثر تغذیه مصنوعی نه تنها مقاومت ماهیها در برابر بیماریهای کم شده و قدرت تولید مثلی آنها کاهش می یابد ، بلکه رنگ و شکل ظاهری آنها نیز در مقایسه با انواعی که با تغذیه طبیعی رشد می کنند کاملا متفاوت است .  غذای مصنوعی هر چند هم که کامل باشد ، با وجود این از نظر برخی املاح معدنی و نیز ترکیبات ویتامینی دارای کمبود می باشد .

گورامی های و یا به عبارتی ماهیان آکواریومی در دو مرحله از زندگی خود احتباج مبرم به غذای طبیعی دارند تا بتوانند از نظر تولید بافت و نیزفعالیت های تولید مثلی رشد و نمو کامل داشته باشند .  اولین مرحله دوره رشد و نمو نوزاد پس از جذب کیسه زرده تا زمامی که به صورت بچه ماهی کامل در آید و دومین مرحله همزمان با شروع تولید سلولهای جنسی اعم از تخمک و اسپرم آغاز شده و تا پایان دوره تخمریزی ادامه دارد .  ماهیهایی که در این دو مرحله از غذاهای طبیعی و همینطور غذاهای زنده استفاده می کنند در مقایسه با همنوعان خود که با غذاهای مصنوعی رشد کرده اند،درشت تر ، قوی تر و سالم تر به نظر می رسند .  برخی از غذاهای زنده که در تغذیه گورامی های نقش موثری دارند عبارتند از :

)دافنی :

دافنی های جزء سخت پوستان ریز هستند که در بیشتر آبگیرهای آب شیرین یافت می شوند و چون شکل ظاهری آن تا حدودی شبیه دانه های خاکشیر است به آن خاکشی یا خاکشیر هم می گویند .  در کشوری های اروپایی در اصطلاح عامیانه به آنها کک آبی می گویند . دافنی ها جزء بهترین مواد غذایی زنده می باشند که در همه جا یافت می شوند .  البته نباید انتظار داشت که در هر برکه یا آبگیر بتوان آنها را پیدا کرد. معمولا در طبیعت می توان توده های آنها را در دریاچه های و آبگیر های پر غذا و آلوده مشاهده کرده و با تورهای دستی خاصی که دارای چشمه های بسیار ریز هستند صید نمود .  البته به دلیل مسهل بودن آن کاربرد هر روزه ی آنها در رژیم غذایی می تواند مشکل ساز باشد ؛  به هیمن علت می توانید فقط هر 2 تا 3روز از این غذای زنده استفاده کنید .

بری تکثیر و تولید دافنی با ایجاد شرایط مساعد مانند PH   خنثی ، نور کافی و کمی کود حیوانی داخل تشت های پلاستکی می توان به تولید دافنی اقدام نمود اما با این حال این میزان دافنی تولید شده در چنین ظروفی کافی نبوده و فقط می توانید احتیاجات یک یا دو جفت ماهی را تامین کند .  افرادی که پرورش دهنده ی ماهی زینتی بوده و تعداد زیادی از این ماهیان را نگهداری می کنند  .  در استخرهای خاکی حداقل 4تا 5 متری مربعی که عمق 10 تا 20 سانتی متری داشته باشند می توانند اقدام به تولید دافنی نمایند .  بدین ترتیب که استخر مذکور را با کود های حیوانی غنی سازند و پس از سبز رنگ شدن آب استخر (در اثر وفور فیتوپلانکتونها)دافنی های صید شده را به آن اضافه کنند. هوادهی و نور خورشید نیز لازم خواهد بود .  در این شرایط پس از گذشت مدتی شاهد شکوفایی دافنی های خواهید بود .

)آرتمیا یا میگوی آب شور:

یکی از بهترین غذاهای مایهای تزئینی به خصوص بچه های ماهیا نوزاد آرتمیاست که یکی از سخت پوستان آبزی می باشد .  امروزه تخمهای بسیار ریز آرتمیا به صورت تجارتی تولید شده و در بسته های کوچک قابل دسترسند .  این آبزی به مقدار بسیار زیاد در دریاچه ی ارومیه یافت می گردد و در اواخر فصل بهار و در تابستان و پاییز می توان تود های تخم را به صورت شناور در قسمت شرقی و جنوب شرقی دریاچه مشاهده نمود .  این تخمها با وزش باد به طرف ساحل آمده و با گل و لای آنجا مخلوط می شوند .  اگر تخمها از آب جدا و به خوبی خشک شوند و در شرایط خوب و درو از رطوبت نگهداری گردند ،  می توانند قدرت تولیدی خود را تا دو سال یا بیشتر حفظ کنند .  هرگاه مقداری از آنها در آب شود با غلظت نمک تا  در هزار و درجه حرارت مساعد قرار گیرند پس از دو روز به نوزادهای کوچکی که شباهت کامل به آرتمیای بزرگ دارند تبدیل می گردند .  این نوزادان غذای بسیار خوب و لذیذی برای بچه مایهای محسوب می گردد .  در صورت پرورش آنها ، می توان نمونه های بزرگتر را به ماهیهای درشت داد .  در شرایط مساعد و وفور فیتوپلانکتونها ممکن است نوزادان تا طول میلی متر هم رشد کنند .  برای تغذیه می توان مقدار کمی کاهوی تخمیر شده یا گیاه پوسیده را در داخل آب محتوی انها قرار داد .  مواد غذایی حاصل از تخمیر این گیاهان و یا فیتوپلانکتونهایی که در اثر تابش نور در آب تولید می شوند غذای مناسبی برای نوزادان آرتمیا می باشند .

)کرم خاکی :

بدون شک همه کرم خاکی را می شناسند .  این همان کرمی است که در باغچه های و در داخل خاک زندگی می کند و معمولا در مواقع بارندگی که آب موجود در خاک باغچه ها زیاد می شود از ترس خفه شدن خاک را ترک کرده و در اطراف باغچه و روی موزاییک ها یا آسفالت و سنگفرش شروع بع حرکت می نمایند . عده ای این کرم را کرم باران و برخی کرم باغچه می گویند و چون به عنوان طعمه برای صید ماهی با قلاب هم بکار می رود عده ای دیگر به آن کرم ماهیگیری نیز می گویند .  گاهی ممکن است طول آنها تا سانتی متر هم برسد . هنگام جمع آوری آنها برای تغذیه ماهیها بایستی از برداشتن کرمهای داخل توده های پهن که در اطراف آنها ترشحات زرد رنگ دیده می شود خود داری گردد ؛ چون حتی ماهیهای درشت وحشی هم از خوردن آنها امتناع خواهند ورزید . کرمهای کوچکتر نرمتر بوده و ماهیها علاقه بیشتری به خوردن آنها نشان می دهند . کرمهای بزرگ و حتی کرمهای کوچک را گاهی بایستی به خوبی تکه تکه کرد تا ماهیهای کوچک بتوانند آنها را بخورند .

هرگز کرم خاکی و هر نوع جانور غذایی درشت دیگر را نباید له کرد زیرا قسمت عمده ای از مواد غذایی آن از بین خواهد رفت  . برای خرد کردن آنها می توان از یک قیچی یا چاقوی تیز و یا تیغ معمولی استفاده کرد . در صورت زیاد بودن کرمهای جمع آوری شده ،  برای نگهداری بایستی از خاک مرطوب (ولی نه تر) استفاده نمود .  برای این منظور می توان در یک قوطی حلبی مانند حلب های کوچک روغن نباتی حدودتاسانتی متر خاک مرطوب ریخته و برای تغذیه آنها مقداری پوره ی سیب زمینی یا آرد ذرت به خاک اضافه کرده و کرمها را روی خاک قرار داد .  کرمها خودشان داخل خاک فرو میروند .  هم چنین برای تغذیه می توان مقداری برگ مرطوب درخت افرا نیز روی خاک قرار داد .