به نظر نگارنده اين تفكر كه همان سكولاريسم اسلامي و ديني نام دارد و تأييدات درون ديني نيز بر آن نهاده مي شود، مهمترين آسيب بر انقلاب اسلامي ايران است، براي اينكه احياگران ديني از سيد جمال الدين و شيخ محمد عبده و رشيد رضا گرفته تا شريعتي، مطهري و در رأس همه متفكران امام خميني(ره) حذف دين از صحنه اجتماع و آميختگي تفكر خالص و ناخالص يا سره از ناسره در انديشه ديني را عامل عقب ماندگي مسلمانان معرفي مي كردند و به همين دليل ايدئولوژي كردن دين و حضور آن در صحنه اجتماع توسط مرحوم شريعتي و مطهري مطرح شد و انديشه ولايت مطلقه فقيه و حكومت ديني توسط حضرت امام(ره) بسط و گسترش پيدا كرد. نكته قابل توجه اينكه نبايد از طيف ديگر يعني اسلام شناسان بي درد غفلت كرد متديناني كه با بي توجهي به مقتضيات و نيازهاي زمان در انديشه سنتي خود فرو رفته و نه درد عقب ماندگي مسلمانان را احساس مي كنند و نه به درمان آن مي پردازند.

در ادامه آسیب شناسی دین پژوهی معاصر خواهد آمد

نوشته دكتر عبدالحسين خسروپناه

تنظیم حسن رضایی گروه حوزه علمیه