این فرصت بسیار خوبی است که انسان در این ماه به خودش برسد. مثل طبیبی که با فردی بیمار مواجه است و این بیمار به امراض متعددی مبتلاست. مرض قند دارد، فشار خون دارد، چربی خون، استخوان درد، رماتیسم، زخم معده و خلاصه انواع و اقسام مرض در او هست. طبیب حاذق که امراض او را می‏شناسد و راه علاجش را بلد است، با این بیمار چه کار می‏کند؟

اول سعی می‏کند بیماری‌های او را روی کاغذ بیاورد و ببیند به چه امراضی مبتلاست. اگر طبیب، بعضی از بیماری‌های او را نشناسد و برای علاج بیماری دوایی بدهد که با بیماری دیگر ناسازگار باشد، ممکن است به جای اینکه او را علاج کند، بیچاره را به بیماری‌های دیگری هم مبتلا سازد! مثلا نداند که بیمار زخم معده دارد؛ بعد برای علاج رماتیسم او آسپرین بدهد! خوب، آسپرین علاج رماتیسم است؛ اما برای زخم معده بسیار مضر است.

شما طبیب خودتان بشوید، برادر عزیز! هیچ‏کس مثل خود انسان نمی‏تواند بیماری‌های خودش را بشناسد. برخی بیماری‌ها در انسان هست که اگر مثلاً شما به من بگویید "تو دچار این بیماری هستی"، عصبانی می‏شوم و اگر بگویند "آقا، شما مرد حسودی هستید" مگر کسی تحمل می‏کند که به او بگویند "حسود"؟ می‏گوید "حسود خودت هستی! چرا اهانت می‏کنی؟" از دیگری حاضر نیستیم قبول کنیم. اما به خودمان که مراجعه می‏کنیم، می‏بینیم بله؛ ما متأسفانه از این بیماری‌ها داریم. انسان بر سر هر کسی کلاه بگذارد و از هرکسی که پنهان کند، با خودش که دیگر نمی‏تواند!