دختر 17 ساله اي از تهران، بنام ) زينب - ن) نا مه اي به مقام معظّم رهبري مي نويسد و در آن مي آورد : روز قدس، - در ميان خطبه هاي شما - مردی  بلند شد، مثل اين كه نامه اي داشت، ولي شما چقدر تلخ او را در انظار هزاران نفر شكستيد .

مقام معظّم رهبري براي روشن شدن ذهن آن نوجوان، چنين مي نويسد:

  دختر عزيزم ! از تذكر شما خرسند و متشكرم و اميدوارم خداوند همه ما را ببخشد و از خطاهاي كوچك و بزرگ ما ـ كه كم هم نيستند ـ در گذرد .

من در باب آنچه شما ياد آوري كرده ايد، هيچ دفاعي نمي كنم . گاهي گوينده از تلخي لحن خود به قدرشنونده آگاه نمي شود، در اين موارد همه بايد از خداوند متعال بخواهند كه گوينده را متوجه و اصلاح كند و اگر ممكن شود به او تذكّر دهند . توفيق شما را از خداوند متعال مسئلت مي نمايم .

مهندس مقدم ( از اعضاي بيت   - تهران)