رنگ لثه سالم، صورتي روشن است. البته رنگ لثه وابسته به نژاد و رنگ پوست نيز هست، به طوري كه در پوست‌هاي تيره‌تر ممكن است رگه‌هايي از رنگ قهوه‌اي در لثه ديده شود. رنگ صورتي روشن بيانگر جريان خون مناسب است، در صورتي كه جريان خون از اندازه طبيعي زيادتر شود رنگ صورتي به سمت قرمز تغيير رنگ مي‌يابد.

قوام لثه در حالت طبيعي محكم است و در عين حال خاصيت ارتجاعي دارد، به طوري كه با فشار ملايم نوك انگشت روي لثه فرورفتگي مختصري در آن ايجاد مي‌شود كه با برداشتن انگشت، فرورفتگي ايجاد شده از بين رفته و لثه به حالت طبيعي برمي‌گردد بدون اين‌كه خونريزي ايجاد شده باشد.

: نماي طبيعي لثه حالت دانه دانه يا پوست پرتقالي است: در آغاز بيماري‌هاي لثه با تغيير ميزان مايع ميان بافتي، نماي پوست پرتقالي بتدريج از بين رفته و حالت صاف و نازك ايجاد مي‌شود.

شكل لثه از برجستگي‌هاي ريشه و ناحيه گردني دندان طبعيت مي‌كند، به طوري كه د رنواحي‌اي كه ريشه برجسته‌تر شده، لثه نيز برجسته‌تر مي‌شود. در حاشيه دندان، لثه حالت كنگره دارد. لبه كنگره‌اي لثه حالت نازك و لبه چاقويي داشته و به ملايمت روي دندان قرارمي گيرد.

هيچ ناحيه قرمز نداشته، تورم و التهابي ندارد، هيچ درد و ناراحتي ندارد.

1) خونريزي هنگام مسواك و نخ زدن لثه‌ها.

2) لثه‌هاي قرمز، متورم

3) فاصله گرفتن دندان‌ها.

4) خروج چرك از ميان لثه و دندان در هنگام فشردن انگشت روي لثه مجاور آن

5) لق شدن دندان دائمي و حركت مختصر آن

6) هرگونه تغيير در جفت نمودن دندان‌ها، به اين معني كه فرد براي جلوگيري از ناراحتي يا درد گرفتن دندان نحوه جفت شدن دندان‌ها را تغيير مي‌دهد.

7) تغييرات در دندان‌هاي مصنوعي متحرك يا ثابت و لثه مجاور آن.

8) بوي بد دهان كه بيانگر باقي ماندن غذا در حفره‌هاي ايجاد شده است كه با روش‌هاي معمول بهداشت دهان و‌ دندان تميز نمي‌شود.

در بيماري‌هاي پريودنتال بافت‌هاي حمايت كننده وتثبيت‌كننده دندان مورد تهاجم قرار مي‌گيرد و با پيشرفت آن لقي دندان ايجاد مي‌شود. دو بيماري رايج در اين گروه از بيماري‌ها التهاب لثه و التهاب بافت‌هاي اطراف ريشه دندان است. هر دو نوع بيماري با وجود باكتري‌ها و ترشحات آن ايجاد مي‌شود. التهاب لثه هنگامي رخ مي‌دهد كه ترشحات حاصل از باكتري‌هاي موجود در زير يا روي لثه باعث ملتهب شدن لثه مي‌شود. التهاب لثه در كودكان نيز ايجاد مي‌شود و مشخصه آن خونريزي لثه در هنگام مسواك و نخ دندان است.

بيماري‌هاي پريودنتال شايع‌ترين عامل از دست دادن دندان در بزرگسالان است. اين بيماري داراي مراحل اوليه، متوسط و شديد است.مراحل بيماري با توجه به شدت تخريب استخوان مجاور دندان تقسيم‌بندي مي‌شود. بيماري‌هاي پريودنتال در بچه‌ها شايع نيست.

بهترين راه درمان بيماري‌هاي پريودنتال اين است كه اجازه شروع بيماري داده نشود. شيوه كليدي پيشگيري نيز رعايت بهداشت دهان و دندان به طور روزانه با مسواك و نخ‌زدن دندان‌ها و معاينات دوره‌اي توسط دندانپزشك است كه ارزان‌ترين وساده‌ترين راه درمان است.

متخصص ارتودنسي