[نام کتاب] حکایت پارسایان

حکایات و تمثیلات، با همه سادگى و کوتاهى شان، پر نقش و نگارترین صفحه در کتاب تمدن و فرهنگ بشرى‏اند . صاحبان اندیشه‏هاى پیچیده و افکار بلند، وقتى به اهمیت حکایات ملى و آیینى خود پى مى‏برند که دوران خامى و نارسیدگى را پشت سر گذاشته و پختگى و بلوغ یافته باشند . در فرهنگ عامیانه، حکایت نوعى اسباب بازى است که فقط به کار کودکان مى‏آید و هرازگاه به خلوت بزرگ‏ترها هم سر مى‏کشد تا دمى آنان را سرگرم کند؛ همین. آنان که احساس دانشمندى مى‏کنند، دامن خود را از آن بر مى‏چینند و سخت در تلاشند که تهمت داستان گرایى و حکایت گرى را از خود بپیرایند . شاید هم حق با همین هاباشد؛ چون به هر حال قصه گویى، هیبت عالمانه آنان را در هم مى‏شکند و جاى آن شکوه و جلال خیالى را به نشاط و سر زندگى مى‏دهد؛ نشاطى که فقط در دل‏هاى صاف و حساس کودکان، نشانى از آن باقى است . وقتى مى‏توان در هیئت عالمان زیست و هیبت بزرگان داشت و هر صفحه از کتاب خود را به خون چندین منبع و مأخذ و ارجاع، رنگین کرد و نسخه‏هاى قدیم را کاوید و نوشته‏هاى جدید را وزن کرد، چه جاى حکایت‏هاى کودک پسند است و حکمت‏هاى همه فهم؛ آن هم حکایات و قصصى که سلسله سند آن‏ها توثیق نشده و محک تعادل و تراجیح نخورده است و هر سطر آن در مصاف با چند و چون‏هاى عالمانه بر خود مى‏لرزد.