غلام‌رضا جهانتيغ در سال 1336 در روستاي « بزي » از توابع سيستان ديده به جهان گشود و در خانواده‌اي مذهبي پرورش يافت. تحصيلات ابتدايي را در همان زادگاهش به پايان رسانيد و دوره‌ي راهنمايي و متوسطه را در شهرستان زابل گذراند. سپس در ارتش استخدام گرديد و در پادگان شيراز دوره‌ي مقدماتي و تخصصي تانک را به پايان رساند.
در سال 1357 به دستور حضرت امام‌خميني (ره) پادگان را ترک گفت. پس از پيروزي انقلاب دوباره به خدمت مشغول شد و در سال 1359 با آغاز جنگ تحميلي عراق عازم مناطق عملياتي گرديد.
اخلاق و رفتار پسنديده‌ي وي زبان‌زد خاص و عام بود و همين حسن‌خلق او باعث شده است که امروز اهالي روستا در فراغ او بسوزند و پيوسته از نيکي‌هايش ياد کنند. او هم‌رزمان را بر خود مقدم مي‌دانست و بسيار باگذشت بود. جنگ را حق مي‌دانست و مي‌گفت: « تا نابودي صداميان بايد مبارزه را ادامه داد. »
سرانجام اين اسوه‌ي استقامت در حالي‌که بيش از شش سال عاشقانه در جبهه به سر برده بود، در تاريخ 1366/4/28 در اثر بمباران هوايي دشمن در منطقه‌ي سومار در سنّ 30 سالگي به درجه‌ي رفيع شهادت نايل گشت.