زندگینامه همفری دیوی

همفریديویدانشمند انگليسیدر هفدهم دسامبر سال 1778 در پنزانس انگليس به دنيا آمد. ديویپسر ارشد خانواده اش بود كه از طبقه متوسط جامعه بودند. او تحصيلات ابتدايیرا در مدرسه گرامر كه در نزديكیپنزانس بود آغاز كرد و آغاز تحصيلاتش در سال 1793 بود. ديویهنگامیكه نزديك داروفروش جراح شاگردیمیكرد برنامه خودآموزش شامل الهيات، جغرافيا، هفت زبان و تعدادیموضوعهایعلمیبرایخود طرح ريزیكرد.

 

همفریديویدانشمند انگليسیدر هفدهم دسامبر سال 1778 در پنزانس انگليس به دنيا آمد. ديویپسر ارشد خانواده اش بود كه از طبقه متوسط جامعه بودند. او تحصيلات ابتدايیرا در مدرسه گرامر كه در نزديكیپنزانس بود آغاز كرد و آغاز تحصيلاتش در سال 1793 بود. ديویهنگامیكه نزديك داروفروش جراح شاگردیمیكرد برنامه خودآموزش شامل الهيات، جغرافيا، هفت زبان و تعدادیموضوعهایعلمیبرایخود طرح ريزیكرد. به مطالعه فلسفه پرداخت و از طريق آثار نيكلسون و لاووازيه شيمیآموخت. او بسيار مهربان و سرزنده بود و قوه تخيل قویداشت. او دوستدار تركيب كردن كلمات برایساختن شعر بود. همچنين آتش بازي، ماهيگري، دويدن و جمع آوریمواد معدنیاز ديگر تفريحات او بود. يكیاز عادات و علايقش بود كه يك جيبش را با قلاب ماهيگيریپر كند و جيب ديگرش را با نمونه هایسنگ كه جمع كرده بود. او هرگز علاقه قلبيش به طبيعت را از دست نداد. در جوانیبسيار بیريا و ساده دل بود. او با ديويس ژيلبرت دوست صميمیبود. بعدها ژيلبرت (رئيس جمهور جامعه سلطنتي) (30-1827) به او پيشنهاد داد كه از كتابخانه اش استفاده كند و به او يك لابراتوار شيمیداد كه در آن دوران بسيار نادر و عالیبودو او در آنجا با طبيعت گرما، نور و الكتريسيته آشنا شد. او در لابراتوار كوچكش گاز نيترواكسيد (گاز خنده آور) را آماده و استنشاق كرد و ادعا كرد كه اين گاز خواص بيهوش كننده دارد. در سال 1807 او به عنوان منشیجامعه سلطنتیبرگزيده شد. در سال 1815 ديویلامپ بیخطریاختراع كرد كه نامش را در تاريخ زنده كرد. اين دانشمند انگليسیدر فيزيك و شيمیتحقيقات جالب و جامعیكرد. سديم، پتاسيم، كلسيم،‌ باريم، منيزيوم و استرانسيم را جدا كرد. مطالعاتیدر باب گاز خنده آور كرد. در الكتروشيمیبررسیهایعالمانه ایكرد. چراغ بیخطریرا كه ديویاختراع كرد خطر انفجار در معادن ذعال سنگ را از بين برد. اگرچه شيميدانان از زمان درازیاحتمال داده بودند كه خاكهایقليايیاكسيد فلزهايیباشند با اين حال طبيعت سود و پتاس تا اوايل قرن نوزدهم مورد بررسیقرار نگرفته بود. حتیلاووازيه در اين مورد نظر مشخصینداشت. او نمیدانست كه جزء اصلیسود و پتاس چيست و حدس میزد كه ازت يكیاز اجزایتشكيل دهنده مواد است. به نظر میرسد كه اين اشتباه از شباهت ميان نمكهایسديم و پتاسيم با نمكهایآمونيوم مايه گرفته است. امتياز تعيين اين اجزا از آن ديویاست. ابتدا ناكامیعرصه را بر ویتنگ كرده بود به اين معنیكه نمیتوانست به كمك يك پيل گالوانيك از سود و پتاس فلز استخراج كند. به زودیویبه خطایخودش پیبرد و فهميد كه با به كار بردن محلول آبیاشباع شده وجود آب مانع از تجزيه نمكها میشود. در اكتبر سال 1807 ديویتصميم گرفت كه پتاس را بیآب ذوب كند و به محض اينكه با اين مذاب، الكتروليز را شروع كرد دانه هایكوچك مشابه جيوه و دارایجلایفلزیدر رویقطب منفیكه در ماده مذاب قرار داشت ظاهر شدند. برخیاز دانه ها فوراً به حالت انفجاریسوختند و شعله درخشانیپديد آوردند. در حاليكه بقيه آنها آتش نگرفتند بلكه كدر شدند و با قشر نازك سفيدیپوشيده شدند. ديویاز تجربه هایمتعددیكه در اين زمينه كرد نتيجه گرفت كه آن دانه ها همان ماده ایهستند كه ویدر جستجويش است و اين ماده هيدروكسيد پتاسيم است كه شديداً قابل اشتعال میباشد. ديویآن فلز را به دقت مورد بررسیقرار داد و متوجه شد كه وقتیبا آب تركيب میشود شعله حاصل از واكنش، ناشیاز سوختن هيدروژن آزاد شده از آب است. وقتیديویبر رویفلز تهيه شده از هيدروكسيد پتاسيم بررسیهایلازم را انجام داد به فكر جستجو در هيدروكسيد پتاسيم افتاد و با به كار بستن همان روش قبلیموفق به جدا كردن فلز قليايیديگر شد. در زمان كوتاهیاين دانشمند بررسیدقيق خواص پتاسيم و سديم را به انجام رسانيد. برخیشيمیدانان درباره طبيعت عنصریسديم و پتاسيم ترديد داشتند و تصور میكردند كه آن دو تركيبات قليايیها با هيدروژن هستند تا سرانجام گیلوساك و تنار به طور قطعیثابت كردند كه آنچه را كه ديویبه دست آورده است در حقيقت عناصر ساده میباشند.

منيزيم فلزیرا نخستين بار در سال 1808 ديویبه دست آورد. ویبرایاين كار به همان روشیمتوسط شد كه برایتهيه سديم و پتاسيم گرفته بود.

گذشته از اين عناصر ديویموفق به كشف كلسيم- باريم و استرانسيم نيز شد. ویثابت كرد كه عناصر شيميايیبه عنوان «مواد اصلي» قدرت اسيدیيا قدرت قليايیعمل نمیكنند و نتيجه گرفت كه خواص شيميايیتابعیاز آرايشهاینسبیو نيز تابعیاز تركيبات ماده اند. ديوینشان داد كه اكسيژو در واكنشهايش با اسيد اوكسیمورياتيك هرگز بدون وجود آب توليد نمیشود و اين اسيد را جزو عناصر قرار داد و آن را «كلر» ناميد.

او ماهيت و خواص اساسیيد را روشن ساخت. فقط با كار سه ماهه در مورد گاز انفجاریآتشدمه، تأييد كرد كه عنصر اصلیتشكيل دهنده آن متان است و فقط در دماهایبالا آتش میگيرد. از ميان كليه كسانیكه درباره پيل ولتا كار كرده اند ديویهمواره تيز هوشتر از همه بود. او از آغاز به نظريه واكنش شيميايیتوليد برق معتقد شد و سرانجام ثابت كرد كه در پيلهایبرقكافت (الكتروليت) جريان برق تركيبها را به عنصار متشكله خود تجزيه میكند و اجسام جديدیرا با تركيب بوجود نمیآوردو ویهمچنين رئيس مؤسسه «گاز درماني» تامس بدوز در كليفتن شد. پس از پنج سال كه اولين كتاب شيمیخود را قرائت كرد در «مؤسسه پادشاهي» به تدريس و سخنرانیدر شيمیمشغول شد و آنجا را به مركزیبرایتحقيقات پيشرفته تبديل كرد و خود نيز بيشتر حيات شغليش را در آنجا گذرانيد. ديویدر رساله ایقديمیبه نظريه گرمايی(caloric) لاووازيه به علت وارد كردن مواد تخيلیو واژه ذهنی«گرمايي» حمله كرد و نظريه ایپرداخت كه در آن گرما همچون حركت و نور به عنوان ماده انگاشته میشد. به جایواژه «گرمايي» عبارت «حركت رانشي» را پيشنهاد داد.
ديویسرانجام در 29 مه سال 1829 درشهر ژنو سوئيس درگذشت در حاليكه 51 سال داشت .