ایـن جا ز شمع وسوسه بیگانه مى‎شوم 

گـرد ضـریـح پاك تو پروانه مى‎شوم

ایـن جا به جام بوسه شراب ضریح را 

تـا انـتـهـاى ذائـقـه پیمانه مى‎شوم

دیـوانـه را بـگو طلب عقل تا به چند؟ 

مـن مـى‎رسم كنار تو دیوانه مى‎شوم

اى كـاش تـا كـبوتر صحن توام كنند 

چـون زائـر همیشه این خانه مى‎شوم

گو جان فداى نام تو سازم رضا! كه من 

مـى‎سازم این حقیقت و افسانه مى‎شوم

                                                                                     "علیرضا سپاهى"