پاسخ به:مجله عکاسی

  اصولا آموختن عکاسی به دو شکل کلی میسر است. در برخی از شاخه ها ، مانند عکاسی مستند، زمان آموزش تکنیک به نسبت کوتاه است و هنر آموز تقریبا از همان ابتدا شروع به فعالیت های میدانی می کند و می تواند تولید هنری داشته باشد و کار خود را با کسب تجربه به مرور اعتلا بخشد. این ویژگی در طی دوره آموزش قادر است در شاداب ماندن ذوق هنرجوی عکاسی مؤثر باشد . ماحصل چنین رشته هایی در عکاسی بیشتر درونی و ذاتی است تا اصولی و اکتسابی . در عوض شاخه هایی در عکاسی وجود دارند که آموختن اصول و تکنیک آنها تنها در مدت زمان طولانی امکان پذیر است .
هنر آموزی که علاقمند است در شاخه عکاسی تبلیغاتی و صنعتی فعالیت کند باید سالها با صبر و شکیبایی فراگیری را ادامه دهد چرا که آموختن تکنیک های عکاسی در این حرفه پیش نیاز مهمی در تحقق تبلور عکاس این رشته است ، لذا هنرجو در سالهای اولیه فعالیت خود علی رقم نداشتن تولید هنری قابل ملاحظه ، باید تلاش کند تا ذوق و علاقه را در خود زنده نگه دارد و اجازه ندهد خواهش درونی اش در طول زمان دچار فرسایش شود . اگر هنر آموز ، این دوره را به سلامت سپری کند آنوقت زمانی می رسد که در اثر تمرین و ممارست ناگهان متوجه می شود که تکنیک های عکاسی ملکه ذهن او شده اند و دیگر نیازی به تمرکز شدید بر روی آنها ندارد و می تواند بدون آن که فکر خود را تحت فشار قرار دهد، در مواقع لزوم از اطلاعات خود به درستی استفاده نماید و البته جای تعجب نیست ، زیرا اگر قرار باشد ذهن یک عکاس در تمام طول عمر حرفه ای و هنری او تماما بر روی دانش فنی متمرکز باشد دیگر مجالی برای بروز خلاقیت وی باقی نخواهد ماند.
اما داستان به اینجا هم ختم نمی شود ، من فکر می کنم عکاسانی که بر مبنای آموختن اصول ، عکاسی را فرا گرفته اند اگر بخواهند از توانایی های درونی خود بهره بیشتری بگیرند باید هر از چند گاهی به عنوان تمرین هم که شده ، تمام چیزی را که آموخته اند فراموش کنند و خود را از قید و بند های اصول اکتسابی رها سازند تا به اعماق شعور و آگاهی خود دسترسی پیدا کنند. در مقابل عکاسانی که بر اساس ذوق و استعداد درونی و قدرت خلاقه عکاسی را فرا گرفته اند لازم است رعایت اصول تکنیک عکاسی را برای خود امری الزامی مفروض کنند و خود را در چهار چوب دانش فنی عکاسی قرار دهند تا آثار هنری آنها از ضعف تکنیکی رنج نبرد .