ديجيتالى
در دههٔ گذشته، هدف از عکاسى ديجتيال، رشد و پيشرفت روش‌هاى نمايشى ثبت و ضبط تصاوير موجود براى رقابت با کيفيت سنتى تصاوير توليد شده با 'هالوژن‌هاى نقره' بوده است. اغلب به اين نکته اشاره مى‌شود که عکاسى ديجيتال داراى مزايايى است که مى‌تواند از شيوه‌هاى سنتى ممتاز شود.
 
براى عکاسى ديجيتالى سه راه قابل دسترس وجود دارد: يکى استفاده از دوربين‌هاى الکترونيکى است که در اين روش، تصاوير به‌صورت علائم ويدئويى بر روى يک ديسک کوچک لغزان دو اينچى ضبط مى‌شود و هنگام استفاده از اين علائم، به وضع و ترتيب ديجيتالى تبديل مى‌شود. شيوۀ ديگر استفاده از نوعى دوربين ديجيتالى با قطع متوسط (۳۵ ميليمتري) است که انرژى نورى در لحظهٔ فشردن دگمهٔ شاتر به اطلاعات ديجيتالى تبديل مى‌شود. اين اطلاعات روى يک ديسک سخت قابل حمل و ضبط است تا بعداً توسط کامپيوتر، تغيير اصلاح و بازبينى گردد. آخرين روش با کمک اسکنر فيلم بوجود مى‌آيد. اسکنر، تصوير اسلايدها يا نگاتيو را به تصاوير ديجيتالى با کيفيت عالى تبديل مى‌کند.