يك روز كه پيغمبر(صلى‏اللّه‏عليه‏وآله )
             از گرمى تابستان
                     همراه على مى‏رفت
                               در سايه نخلستان
                                        ديدند كه زنبورى
                                                     از لانه خود زد پر
                                                            آهسته فرود آمد
                                                                     بر دامن پيغمبر(صلى‏اللّه‏عليه‏وآله )
                                                                               بوسيد عبايش را
                                                                                         دور قدمش پر زد
                                                                                                      برخاك كف پايش
                                                                                                             صد بوسه ديگر زد
                                                                                                                      پيغمبر(ص) از او پرسيد :
                                                                                                                               آهسته بگو جانم‏
                                                                                                                                     طعم عسلت از چيست؟
                                                                                                                           هر چند كه مى‏دانم !
                                                                                                                     زنبور جوابش داد
                                                                                                             چون نام تو مى‏گويم‏
                                                                                                       گل مى‏كند از نامت‏
                                                                                               صد غنچه به كندويم‏
                                                                                     تا ياد تو را هر شب‏
                                                                    چون گل به بغل دارم‏
                                                             هر صبح كه برخيزم‏
                                                در سينه عسل دارم‏
                                        از قند و شكر بهتر
                                                            خوش‏تر زنبات است اين