پاسخ به:اخبار ایران و جهان

فرارو- «هی من آماده ام...!»، مرد جوان خطاب به یک زن رهگذر در خیابان این جملات را فریاد می زند و آنگاه مردان همراهش با صدای بلند می زنند زیر خنده، هدف آنان از این کار چیست؟ امروزه شاهدیم که دختربچه های 15، 13 و حتی 12 ساله با یونیفرم مدرسه در خیابان، ایستگاه مترو و جاهای دیگر مورد آزار و اذیت کلامی و متلک پرانی مردان بزرگسال قرار می گیرند.

به گزارش سرویس بین الملل فرارو؛ طی سالهای اخیر صدها داستان، مشابه آنچه که در بالا عنوان شد از بیش از 30 کشور جهان برای من نقل شده. مزاحمتهای جنسی صریح و روشن برای زنان در خیابانها اتفاق می افتد.

زنان در مکانهای عمومی همواره در معرض مزاحمتهایی نظیر سوت زدن، متلک پرانی، دست درازی و حتی رفتارهای گستاخانه تر قرار می‌گیرند.

مزاحمتهای خیابانی برای زنان یکی از مهمترین معضلات زنان در سراسر جهان است و متاسفانه تحقیقات محدودی در این باره تاکنون صورت گرفته. همین تحقیقات محدود نیز واقعیات زیادی را آشکار می سازد. به عنوان مثال بیش از 80 درصد از زنانی که مورد پرسش قرار گرفته اند، در کشورهای کانادا و مصر، گفته اند که در خیابان مورد آزار و اذیت قرار گرفته اند.

در کشور یمن این رقم بیش از 90 درصد اعلام شده، حتی زنان متواضع و محجبه نیز از مزاحمتهایی خیابانی در امان نبوده اند. نتیجه دو مطالعه صورت گرفته در ایالات متحده، ایندیاناپولیس و کالیفرنیا، نشان می دهد 100 درصد زنانی که مورد پرسش قرار گرفته اند، مزاحمت خیابانی را تجربه کرده اند.

مطالعات انجام شده بر روی معضل مزاحمت خیابانی نشان می دهد که قربانیان این دست مزاحمتها معمولا زنان جوان هستند. من برای نوشتن کتابی درباره معضل مزاحمت خیابانی در سال 2008، تحقیقاتی روی 800 زن انجام دادم. بررسی ها نشان داد میزان مزاحمت خیابانی در میان دختران 12 ساله 22 درصد بوده حال آنکه در میان دختران یا زنان 19 ساله این میزان به 87 درصد می رسید.

«شیوع مزاحمت خیابانی»، برای مردانی که درباره این معضل مطلبی می خوانند یا می شنوند شاید جدید باشد اما برای زنان مسئله جدیدی نیست. برای نسلها، مادربزرگها، مادرها، عمه ها، خاله ها و خواهران بزرگتر تجربیات خود را در اختیار دختران جوان می گذاشتند و به آنها در مورد اینکه چگونه امنیت خود را در برابر مردان حفظ کنند، مشاوره می دادند: «پس از تاریکی هوا نباید تنها از خانه بیرون بروی»، «یک شماره تلفن جعلی را حفظ کن»، «یک سلاح سرد در کیف ات بگذار»، «مواظب نوع لباس پوشیدنت باش» و «به آنها (مردان مزاحم) بی اعتنایی کن.»

اما این قبیل مشاوره ها هیچ گاه کار مؤثری برای زنان انجام نداده و نتوانسته امنیت آنها را تامین نماید.

این قبیل هشدارها نه تنها مشکل مزاحمت خیابانی علیه زنان را حل نکرده بلکه تلاش می کند با پاک کردن صورت مسئله، حضور زنان در مکانهای عمومی را محدودتر کند. این رویکرد زنان را به لاک دفاعی پس می راند، به آنها هشدار می دهد که کمتر در خیابانها حضور یابند و آنها را هر چه بیشتر وابسته به، همراه داشتن مردان، به عنوان اسکورت، می نماید.

بدون حضور بی دغدغه زنان در مکانهای عمومی، در هیچ کشوری زنان نمی توانند به حقوق خود دست یابند. خلاصه اینکه آزار و اذیت علیه زنان باید خاتمه یابد (نه اینکه زنان حضورشان را در حوزه عمومی محدود کنند).

چهار گام اساسی برای نائل شدن به این هدف باید برداشته شود:

1- همه باید بپذیرند که مزاحمت خیابانی یک «شوخی» یا یک «اذیت کوچک» نیست و اینکه مقصر این معضل، زنان نیستند. مزاحمت خیابانی یک رفتار ظالمانه است.

این نوع مزاحمت اکثر اوقات علیه دختران نوجوان و یا زنان جوان صورت می گیرد به این دلیل که مردان فکر می کنند آنها آنقدر جوانند که قادر به پاسخ به این توهینها نیستند و نمی توانند در برابر آن واکنشی نشان دهند، این وضعیت بویژه وقتی که فرد مزاحم مسن تر از قربانی است صورت می گیرد و متاسفانه اغلب اوقات این فرد مزاحم است که درست فکر می کند (قربانیان جوان قادر به دفاع از خود نیستند).

2- ما باید به دختران و زنان جوان واقعاً کمک کنیم. باید به آنها آموزش دهیم تا توانایی های آنها ارتقاء یابد، آنها باید بیاموزند که از شخصیت و حقوق خود چگونه دفاع کنند و چگونه مزاحمتها را گزارش دهند. فراموش کردن و فرار کردن از مزاحمتها چیزی را تغییر نمی دهد.

3- سومین گام و شاید مهمترین گام؛ ما باید بر روی مزاحمتهای بالفعل و بالقوه متمرکز شویم. ما باید نگاهمان را نسبت به مزاحمت خیابانی تغییر دهیم بویژه این دیدگاه که برخی زنان معتقدند «پسرها همین طوری هستند دیگر!»، باید تغییر کند.

مردان (شامل پدران، برادران، عموها، دایی ها و دوستان ما) باید یاد بگیرند که دستیابی آسان به عکسهای پورنوی دختران و زنان، کلیپهای مبتذل و... نمی تواند دلیلی برای ایجاد مزاحمت خیابانی برای زنان جوان باشد.

سازمانهایی مانند «مردان مبارز علیه تجاوز»، «بنیاد جلوگیری از خشونت در خانواده»، مؤسسه «آموزش پسران و مردان»، «کمپین جهانی مردان» و نهادهایی از این دست باید تلاش کنند به مردان و پسران آموزش دهند که هم به شخصیت خودشان و هم به زنان احترام بگذارند. این قبیل طرح ها فوق العاده اند و ما باید از آن پشتیبانی کنیم. ما باید سازمانهای بیشتری از این دست بوجود آوریم تا بتوانیم مردان جوان بیشتری را آموزش دهیم.

4- در نهایت ما نیاز به تغییر جامعه داریم، جامعه ای که اجازه می دهد مزاحمت خیابانی رخ دهد و آن را می پذیرد باید رفتار خود را اصلاح کند. ما باید دیدگاهها، رسانه ها و سیاستهایی را که بی احترامی و تبعیض علیه زنان را ترویج می کنند به چالش بکشیم. ما باید تمام اشکال خشونتها و مزاحمتهای جنسیتی را به چالش بکشیم چرا که همه این اشکال به هم مرتبط اند.

هر چند این معضل بسیار گسترده است اما اکنون وقت آن رسیده که همه ما درباره این مسئله بیشتر بدانیم، تجربیاتمان را با یکدیگر به اشتراک بگذاریم و درباره آن با هم صحبت کنیم. ما باید راه حل هایمان را برای مقابله با این پدیده و پایان دادن به آن با یکدیگر در میان بگذاریم.

اگر شما نگران نسل کنونی و آینده دختران جامعه هستید و اگر به شرافت انسان عقیده دارید پس ساکت ننشینید، کاری بکنید.

*هالی کرل کارشناس پدیده مزاحمت خیابانی و نویسنده و فعال در نهادهای غیردولتی مرتبط است. وی نویسنده کتاب «مزاحمت خیابانی را متوقف و مکانهای عمومی امن برای زنان ایجاد کنید» است. وی همچنین گرداننده وب سایت «Stop Street Harassment» و به صورت تمام وقت در مؤسسه «AAUW»، یکی از بزرگترین و قدیمی ترین سازمانهای مدافع حقوق زنان در ایالات متحده، مشغول به کار است.