پنجمین برگ امامت


او در صدایش، باغی از گل


او در نگاهش، آسمان داشت


وقتی که می زد حرف، گویی


در قلب ها، نوروز می کاشت


او علم و دانش را به مردم


با مهربانی درس می داد


با دیدن او، شاد می شد


هر دل که غمگین بود و ناشاد


او بهترین مرد خدا بود


عالم ترین مرد زمین بود


او پنجمین برگ امامت


در دفتر زیبای دین بود


جعفر ابراهیمی (شاهد)، تو بوی سیب می دهی، ص 20.


منبع: قاصدک، ویژه نامه ی ماه رجب، ص 10.